Al bijna een maand voorbij!

Eerst en vooral: het is hier nog steeds zalig weer. Ik durf bijna te zeggen iets te warm, maar ik blijf er volop van genieten. De mensen hier bidden voor regen want ze hebben het echt nodig. Ik bid mee maar dan wel voor tijdens de nacht. J Er is niet veel water in de buurt en de mais is geplant. Ik hoop met hen mee.

Op zaterdag hebben we Roger weer ontmoet. Het was een blij weerzien! We hebben nog eens goed kunnen praten in het Nederlands en hij wist veel te vertellen over de cultuur hier. We spraken ook af om de volgende dag zijn project in Endallah, de secundaire school, te bezoeken. De volgende ochtend nam ik een warme douche. Ik kan jullie beloven dat dit enorm veel deugd deed! In een winkeltje vlakbij de guesthouse vonden we ook lekker eten. We kochten meteen een Bounty en cornflakes. Lekker eten mis ik soms echt en dan vooral op school. Een pizza of bbq zou enorm goed smaken! Soms liggen we er over te dromen en maken we ons kopke nogal zot.

Zondagochtend hebben we ook een busongeluk gezien. Dat was echt enorm schrikken!! Er was een bus gekanteld. Allen geluk waren de mensen iets ervoor afgestapt waardoor er maar drie mensen in de bus zaten. De chauffeur is er uit geklommen en meteen gaan vluchten. John denkt dat hij eigenlijk niet met de bus mocht rijden en dat de remmem niet werkten. Een jongeman was enorm gewond. Roger is ook aan de kant moeten springen. Allen geluk hebben ze hier goten van een meter diep. Hierdoor kon de bus niet verder rijden naar het voetpad maar is ze dus gekanteld. Mijne dalla dalla is wel nog altijd een positief avontuur toch wat betreft ongelukken.

Zondag dan vertrokken richting Endallah met een jeep van John. Wat een ruimte seg! Aangekomen bij zijn huis stonden we te staren. Hij heft een groot huis met elektriciteit. We ploften er meteen neer in de zetels. John bood meteen een kamer aan en stond er op dat we een nachtje bleven. Goed plan! We zijn dan met Roger de school gaan bekijken. Echt een knap project dat klaar is. Ze hebben knappe gebouwen, slaapruimtes en veel computers. Daarna hebben we heel Endallah bezocht. Ik ben in een echt hutje geweest. Toch gek dat ze hier nog steeds zo leven. Gedurende de hele wandeling liepen er 6 honden mee, het zoontje van een leerkracht en een klein meisje dat in dat hutje leefde. Echt een toffe dag met een rode kleur als gevolg. Die avond hebben we ook zalig geslapen en nog eens genoten van een westerse toilet.

De volgende ochtend op tijd vertrokken want we moesten naar school. Het was een blij weerzien met Cecillia en haar man. Ik had ze echt gemist. Ze hadden een grote verrassing voor ons. Toen we de deur opende zagen we zetels!!!! Ze hadden ze dit weekend met een tractor gaan halen op hun boerderij omdat wij last hadden van ons rug. Ze zijn echt veel te lief voor ons!!!! Ik had dan ook werkelijk tranen in mijn ogen.

Maandag hebben Marlies en ik samen les gegeven over Belgie en onze familie. In form 3 vonden we het niet zo leuk. De leerlingen zijn het echt niet gewoon om interactief les te geven en beheersen de taal ook niet goed genoeg. In form 4 was het beter en best grappig. Het ahier hebben we met de handen geknutseld. Allen geluk heb ik ervaring met vingerverf in de chiro! De rest van de week heb ik biologie gegeven en vond het weer niet zo leuk. Het is echt enorm aanpassen. Ik ben een beetje mijn enthousiasme rond lesgeven kwijt. Hopelijk vind ik het snel terug! Ik kan het de leerlingen ook niet echt kwalijk nemen. Ze zijn niet anders gewend. Ik monter mezelf dus wat op. Ook een telefoontje met het thuisfront deed wonderen. Marlies en ik gaan samen op zoek naar de beste manier en plannen ook enkele lessen samen te geven. We`ll see!

Maandag moest ik tonen in hoeverre ik voetbal kan spelen. Soms kon ik een knap staaltje van mijn ‘talent’ tonen maar ook hier voetballen is wennen. Ze spelen hier op zand en in een brandende zon. De eerste helft ben ik dan ook de schaduw en water gaan opzoeken. De tweede helft ging het beter maar mijn lichaam is het niet echt gewend om rond te lopen in 30 graden! Dat vonden ze hier weer hilarisch. Pole pole riepen ze me dan toe.

Donderdagavond zijn Marlies en ik in de buurt wat gaan wandelen. Ik had namelijk een dipje. Ik verveelde me en zag even het nut van hier te zijn niet meer. Ik had namelijk niet het gevoel dat ik ooit daadwerkelijk iets zou betekenen voor d eleerlingen. Dat dipje is echter mooi weggewerkt en morgen gaan we gewoon terug lesgeven.

Gisteren was het een super geweldige dag! We zijn op safari geweest naar Lake Mayara!!!!! Ik wil echt kei graag foto`s posten maar dit is niet zo`n goed internetcafe. Ik ga volgend weekend terug naar het andere. Ik zal dan nu gewoon alles in geuren en kleuren vertellen.

We zijn op safari geweest met de leerkracht van onze school en de kokkin. Het stadje vlakbij het natuurpark deed me beseffen dat ik de westerse wereld niet echt mis. De drukte van het verkeer en de mensen vond ik vrij snel lastig. Ik was dan ook blij toen we de rust van het park op zochten.  Ik was trouwens welf verbaasd door zoveel blanke mensen te zien!

De dieren die we hebben bewonderd: veel bavianen, oog in oog gestaan met olifanten en baby olifanten, zebra’s, giraffen, buffels, flamingo’s, soort van blue monkeys, mooie vogels, wrattenzwijnen (dus echte Pumba’s ), gnoes, nijlpaarden en buffels. Tijdens de picknick (lees: een boterham en banana) stond er een grote groep zebra’s vlakbij. Gekke toestanden die ik nooit meer vergeet! Dit ging allemaal gepaard met een volle zon en helder blauwe lucht. Ook het landschap was prachtig!!! We hebben zelfs op een slapende vulkaan gestaan. Er vloeit heel warm water uit en vandaar de naam `hot spring`. Dit smaakt naar meer en die droom zal in april uitkomen. Dan gaan we een week op safari naar Ngorongoro, Serengeti en Tarangire. Het is dus nu aftellen tot dan.

Leentje en Ifke, ik had jullie topje bewaard voor vandaag!!! Na de safari zijn we een fris pintje (lees: meteen 2 keer een halve liter die ik snel voelde) gaan drinken en ook dan had ik jullie topje aan!

We hadden de hele dag een super leuke gids, Tandao. Hij woont in Endallah en is al in Belgie geweest. Toen heeft hij allerlei dingen bezocht en is zelfs 2 weken mee op scoutskamp gegaan. Hij kende ook nog veel woordjes in het Nederlands. We zullen zeker nog eens met hem afspreken. Hij zei dat hij dan pizza of spaghetti ging maken! Super vooruitzicht dus!

Alles gaat hier dus nog steeds up-and-down maar toch meestal positief. Ik besef dat de ervaring me verandert en ik goede dingen leer. Het zou echter zalig zijn als mijn familie en vrienden hier waren. Want dat is wat ik soms mis.

Trouwens, voor wie mee wat back-to-basic wilt zijn:

Nathalie Mampaey

C/O

AXWESSO. S. KIRWAY

P.O. BOX 77

KARATU

ARUSHA

TANZANIA

Op dit adres kan je een briefje sturen. Een pakketje ofzo raad ik af want de kans is vrij groot dat ik dat nooit volledig krijg. Een brief is wel vrij veilig omdat dit de postbus van Cecillia is.

Mis iedereen!

Lieve groetjes,

Nathalie.

2 weken in 1 bericht: gekkenwerk!!!

Sjonge sjonge.. internet gaat hier traag en werkt geregeld niet. Ik vind dat geregeld knap lastig maar we doen ons best. Ik herhaal voor mezelf de leuze van Tanzania: POLE POLE. Dat is 1 van de vele dingen die ik de afgelopen dagen heb geleerd.

De eerste week was het hier super warm. Ik heb mijn slaapzak dan ook niet nodig gehad en droomde van een zwembad. Wel zalig om van de koude, natte winter hier aan te komen in de heerlijke zomer.

8/2 had ik mijn eerste observatiedag en ik schrok meteen van de leerstog biologie. Ze leren hier moeilijke dingen. Ik moet zelfs genetica geven en dat in het Engels. Eerst gaf me dat enorm veel zenuwen maar de leerlingen kunnen zelf echt geen Engels. Ik wacht rustig af en dat is iets dat ik al 2 weken doen. Alles gaat hier rustig en we mogen ons nergens druk in maken. J Ik he been zeer grappige stagementor. Hij is traag van begrip en kan heel slechts Engels. HAHA wat een mop. Ik moet dus zelf alles onderzoeken. Ik ben meer te weten gekomen van een leerling die goed Engels kan dan van hem. Hij doet wel erg zijn best en is super vriendelijk. Ah het tweede deel van de mop: hij is officieel geen leerkracht. Tot daar  zijn functie als mentor!

Die avond hebben we ook een vriend van Joke ontmoet. Zijn naam is Tesja en hij is leerkracht op de lagere school. We hadden een gezellige avond en er was weer aan dagje voorbij.

De rest van die week heb ik niet veel gedaan. We speelden spelletjes met de leerkrachten, lazen boeken in de zon, observeerden enkele lessen en dan maakten we er een verslag over. Rustige week dus en dat was soms niet zo goed voor de heimwee. Ik ben echter nu zeer goed gesetteld en noem ons huisje al thuis.

Even verder over de school. Ik krijg 2 keer eten op school en heb daarom 4 maaltijden per dag. Het ontbijt wordt door Cecillia gebracht en om 10u40 krijgen we op school capati [een soort pannenkoek]. Dat is elke dag hetzelfde en ook het middageten wordt gemaakt door de schoolkok. We krijgen altijd rode bonen, wat spinazie waar zand tussen zit en rijst of Ugali [een heel droge maispap]. In het begin was het voor Cecillia [ vrouw van de burgemeester] nog wat zoeken. Ze maakte veel te veel eten maar nu is het super. Ze maakt echt lekkere dingen. Speciaal voor ons maakt ze zelf spaghetti klaar en een soort van verloren brood. Het eten zit nu dus wel snor. J

De leerlingen zijn super vriendelijk. Ze zeggen steeds vriendelijk dag en dragen zelf ons materiaal. Weigeren lukt niet en een deftig gesprek ook niet. Ze zijn nog heel verlegen en kunnen vaak niet goed Engels. Maandag beginnen we met les geven dus dan zal dat wel beteren. Voor hen en vooral voor de leerlingen van de lagere school zijn we een attractie. Ze blijven maar staren. Gisteren keken ze meer naar ons dan naar de voetbalmatch en raakten ze me stiekem aan. Dat is toch nog even wennen.

Ik krijg elke dag meer en meer respect voor de leerlingen en leerkrachten. De leerlingen moeten al op school zijn om 7u15 en moeten dan de schoolkuisen. Tussen 15u30 en 16u30 hebben ze een activiteit  die dagelijks wisselt. Het is echter soms ook kuisen van de school. Dit moeten we in Belgie niet proberen te vragen aan onze leerlingen. Ze vormen hier bij het verzamelen ook een peleton. Ik zal het eens filmen en als ik in juni terug ben tonen. Ik vrees dat ik een dia-avond ga moeten organiseren want picasa wilde ook niet werken.

Cecillia en haar man zijn echt schatjes. Ze beschouwen on shier nu als onze kinderen en doen alles voor ons. Helpen mogen we tot nu toe niet echt. Maar we blijven aandringen. We geven natuurlijk ook veel liefde terug en brengen zowat elke avond met hen door. Na school komen we bij hen echt thuis. We hebben Cecillia al super veel spelletjes geleerd, de Flair en Story voorgelezen en veel gepraat. Het was 30 jaar geleden [sinds haar verpleegsteropleiding] dat we nog Engels had gesproken en ze is een van de beste van het dorp. We danken haar dagelijks verschillende keren. Ik ben bij haar echt met mijn gat in de boter gevallen.

Vrijdag 11/2 was een dag om nooit meer te vergeten en het was ook de verjaardag van Marlies. Joseph had al gezegd dat we normal een welkomstfeest moesten krijgen en vandaag was het zo ver! Heel het dorp kwam naar het feest en er waren verschillende optredens. We hebben ook 2 keer mee gedanst. Vermoeiend dat dat was! Springen, springen en vooral veel in het foute ritme zitten. Het was hilarisch en super leuk! We hebben zelf ook een korte toespraak gegeven. We kregen op het einde ook een cadeau inclusief regen. We zijn dan naar de school gelopen om te schuilen. We kregen doeken die ze hier dragen en een ketting. Echt super mooi!!!! Deze dag was een echte opkikker. Wanneer ik het nog eens moeilijk heb moet ik hier aan terug denken. De mensen zijn zo life tegen ons. Die dag kwam e rook een vlaming naar Getamock, Roger uit Bonheiden. Dankzij hem is er een heel geode school in Endallah. Alle inwoners kennen hem al en hij ia hier heel gelifd. Het was ook leuk om nog eens Nederlands te kunnen praten. Straks zien we hem nog eens in de Guesthouse van John. In de school kreeg Marlies nog een extra cadeau voor haar verjaardag en aten we koekjes.

Zaterdagvoormiddag hebben we een prachtige wandeling gemaakt naar een uitkijkpunt over Lake Manyara. Het was heel vermoeiend en ondanks mijn factor 50 was ik verbrand. Met de verrekijker hebben we ook giraffen kunnen zien. Tesja, 2 van zijn vrienden en Joseph [second headmaster] wandelden mee. Joseph was vroeger gids dus hij kon super veel vertellen. Onder andere even tussen de soep en de patatten dat we gevaarlijke slangen konden tegenkomen. Maar geen paniek want met het sap van 2 bomen kan je tegengif maken. Jongens, toen hebben ze me weer flink uitgelachen toen ik vertelde dat ik echt doodsbang ben van slangen. Uitgeput van de wandeling hebben we de rest van de dag luierend doorgebracht. Jammer genoeg werd het toen slecht weer. Ook op maandag en dinsdag was er geen zon om van te genieten. Omdat ons dak gemaakt is van golfplaten was het lawaai van de regen oorverdovend tijdens de nacht. Overdag was het droog. Door het slechte weer zaten er wel mensen in de problemen. Door de storm waren sommige hutjes hun dak kwijt. Want ja, er leven hier nog veel mensen in echte hutjes! Ook Simon, een jonge leerkracht, was enkele dagen afwezig door het onweer. Hij moest zijn familie uit de nood gaan redden in Dar es Salaam. Zijn familie woont dus ver weg. Dat komt omdat leerkrachten in Tanzania niet mogen kiezen waar ze lesgeven. Ze worden door de regering naar ergens gestuurd.

Op woensdag hadden we een vrije dag en was het terug schitterend weer! Het was dan ook een zalige dag! In de voormiddag zijn we wel naar school gegaan. We hebben toen onze les over Belgie gemaakt die we samen zullen geven. Daarna zijn we nog bij de leerlingen gaan zitten die hier kwamen studeren. Ja de leerlingen komen naar school op een vrije dag! Ook op zaterdag zie je hen daar. Ze kunnen beter op school leren dan thuis. Dat wordt nogal aanpassen als ik begin les te geven in Belgie! ;)

Toen we thuis kwamen van school zagen we tot onze grote verrassing dat Cecillia zonder vragen onze washanden en handdoeken had gewassen. Wat een schatje! Ik heb dan zelf ook mijn onderbroeken gewassen. Weer een nieuw mijlpunt in mijn leven: kleren wassen met de hand. Daarna heb ik me in de zon gezet om te genieten van een goed boek.

Donderdag hebben we een hele dag gespendeerd aan het schrijven van ons reflectieverslag. Alles met de hand schrijven vraagt wat tijd maar het heft wel iets. Nu hopen dat ik het zo meteen kan mailen naar school. Voor de rest was er die dag niets speciaal.

Gisteren was dan weer een nieuwe topdag. In de voormiddag zijn we ook naar het huis van Emmanuel, een leerkracht, gewandeld. Het was een stevige wandeling over de heuvels in een warme zon. Ik heb dus weer een rode kleur. We wandelen zelfs over rivieren die nu nog helemaal droog staan. Over enkele weken zou alles hier groen moeten zien en zijn er weer rivieren. Hopelijk regent het vooral als we slapen. De natuur is hier prachtig en er vliegen hier vogels rond in alle kleuren vam de regenboog. We gingen naar hem thuis omdat hij vorige week vader is geworden van een meisje. De baby was super mooi en zijn zoontje super schattig. We hadden ook cadeautjes bij. En plots viel er naast de moeder een plasje. Ja, een pamper had de baby dus niet aan!

In de namiddag kwamen de leerlingen van Endallah naar ons. Er was een wedstrijd volleyball die we gemakkelijk wonnen, een wedstrijd nettibal die onze meisjes hard hebben verloren en dan nog voetbal. De voetbalwedstrijd eindige 0-0 en dat was eigenlijk wat saai. We hadden wel een leuke dag en ik ben weer moe maar voldaan gaan slapen.

Ik wil eigenlijk nog super veel vertellen maar ik heb geen tijd meer. Hou jullie in juni dus nog maar klaar voor de nodige aanvullingen. Kan zijn dat ik volgende week toch nog eens naar hier kom en dan zal ik commentaar zetten bij de foto’s.

Bedankt voor de leuke mails en reacties.

Ellen, u boekje is zalig.

Katrien en Isabelle, ik hou van jullie cadeau. Voordat ik het weet magi k er weer eentje openen.

Groetjes,

De voor eeuwig en altijd enige echte bleekscheet van Aurora x

De eerste dagen zijn al voorbij

Ik ga proberen een verslag te schrijven van de afgelopen dagen. Het is echter geen goed toestenbord dus mijn excuses voor eventuele fouten. :) Verder heb ik al ontelbare dingen gedaan en gezien die ik wil vertellen. Ik ga mijn best doen.




Karatu is een gekke kleine stad. In het midden ligt er een lange baan van asfalt. Hier passeren veel auto's en toeristen. DE rest van de wegen zijn van zand. Je vindt hier veel winkels, guesthouses en plekken om iets te drinken. De volgende keer dat ik hier ben zal zaterdag 19/2 zijn en dan om de 2 weken.

Getamock is helemaal anders. Het is een lange gekke weg. Soms hamgt de auto helemaal schuin of moeten ze bijna geen gas geven omdat het steil is. Vandaag zijn we met een dala dala (het openbaar vervoer) gekomen. Op het einde zaten we met 14 personen in de jeep. Het was dus zoals Joke op voorhand had gezegd. De jeep had in Belgie nooit door de controle geraakt. :) Mijn achterwerk heeft ook afgezien door de slechte staat van de zetels. :D Maar het vervoer is gelukt. Hoeplijk gaat het elke 2 weken ook lukken.

Getamock zelf is een klein, arm, en vrij rustig dorpje. DE meeste mensen zijn heel vriendelijk. Ik probeer zoveel mogelijk te groeten in het Swahilli. We kregen zaterdag meteen een rondleiding en de nodige informatie. Je ziet hier ook nog veel hutjes zoveel in de films die iedereen kent!

Ik woon samem met Marlies in het huis van de burgemeester! Hij en zijn vrouw zorgen voor ons en wonen naast ons. We zijn dus heel veilig gesetteld. Sebiet gaan we het eten kopen want we leven al 2 dagen op hun kosten en dat vind ik nogal vervelend. Het eten valt ook nog niet echt goed mee. Ik probeer zoveel mogelijk te eten uit respect maar het is niet gemakkelijk. Ik excuseer mij dan ook vaak. Het zal wel wennen! Wat betreft de gastvrijheid en de "bediening" zit ik in het beste hotel van heel Tanzania. DE vrouw doet echt enorm veel voor ons. Ik wil graag helpen maar dat laat ze niet meteem toe. Daarom ben ik gisteren veel met haar gaan praten. Het was super leuk! Ze liet haar zoon een fotoalbum halen en toonde me haar fanilie. Zo hebben we lang gepraat. Ik ben blij dat ze Engels kan.

Het is hier trouwens heel warm. Zweten dat we doen! :) Tot nu toe nog geen bruin of  rood velleke. We zoeken de schaduw op en ik gebruik toch mijn factor 50. :)

Mischien wordt het eens tijd dat ik even uitleg hoe het huis is. Hopelijk kan ik sebiet foto's posten. We hebben 2 kamers. 1 grote die fungeert als eetkamer, living EN badkamer. DE badkamer is een emmer water en een stoel. De andere kamer is onze slaapkamer. Ik ben eigenlijk blij dat we in dezelfde kamer liggen. Als er dan iets is, is Marlies daar meteen. :) De wc is dus een put mar ik hoop een foto te tonen.

Morgen start ik met observeren en over 2 weken zou ik zelf les geen. Ik hou jullie op de hoogte! We hebben wel al gezien dat er weinig materiaal is. Het zal ok moeilijk worden om verstaanbaar te zijn want zij hebben een andere articulatie. We doen ons best! Ik kijk er soms echt al naar uit om voor de klas te staan. Maar als ik dan denk aan het feit dat er 40-80 leerlingen in 1 klas zitten, ben ik blij dat we eerst 2 weken observeren.

Voor de rest kan ik jullie nog vertellen dat ik soms nog wat heimwee heb, het bed heel hard is, de mensen vriendelijk en de kindjes super schattig. Ik wilde normaal kei veel vertellen maar het duurt lang en ik denk aan alles tegelijkertijd. :)  


De natuur is hier prachtig! Ik hoop dit weekend naar een uitkijkpunt over Lake Manyara te wanedelen. En wauw, het zijn nu The Vengaboys op de radio met Boom Boom!!! :D

Ik ga afronden en foto's proberen te posten. Hopelijk zijn jullie al blij met dit verslagje.

xxx

Nathalie

joepie, ik kan toch snel iets posten!

Hej iedereen!

Ik was van plan om veel te schrijven maar de blog werkt hier nu pas. Ik was al een uur aan het proberen. Ik ga dus in het kort even wat vertellen. Misschien kan ik een andere keer meer typen. Het gaat zeer traag.

Ik ben nu in Karatu. Daar heb ik de nacht doorgebracht en hier is nog elektriciteit en water. Na het middageten vertrek ik naar Getamock. Daar start het echte back-to-basic-advontuur!

Ik had gisteren een heel moeilijke dag. Ik was super ziek van de zenuwen en de reis was heel lang. Het prachtige weer, de vriendelijke mensen en het zalige landschap maakte alles goed. Ik heb ook al de eerste keer wilde dieren gezien!! Ik zal blij zijn als de eerste week voorbij is want dan ben ik alles wat gewoon. Mijn maag moet ook nog wennen aan het eten.

Ik ga al proberen dit te posten. Laten we zeggen: geen nieuws is goed nieuws. Volgende keer hoop ik alles te schrijven dat ik wil vertellen en ook wat foto's te posten! Mijn e-mailadres werkt wel vlot.

Groetjes,

Nathalie