Zoals ik al zei viel het afscheid zwaar. Ik probeerde dit in Arusha wat te vergeten. Op woensdag liepen we wat rond te dwalen in Arusha. Lekker eten en al enkele souvenirs stonden toen op het menu. Ik was echter moe van het afscheid nemen en was dan ook blij om op ons bedje te liggen. Na wat televisie en vooral Alias te kijken, viel ik in slaap met mijn gedachten nog in Getamock.
De volgende ochtend, na een çava ontbijtje, trokken we naar het internetcafé. Daar kon ik mijn zegje doen via skype, de laatste mails lezen en het lange blogbericht posten. Ik was wel opgelucht om ’s morgens al meteen het zonnetje te zien. Ik had namelijk niet zoveel zin in de dag en daardoor deden die zonnestralen extra deugd. Op het einde printte ik nog snel ons vliegtuigtickets, toch ook niet onbelangrijk en dan konden we vertrekken naar Africafé. Onderweg stopten we nog om souvenirs te kopen. We hadden gisteren namelijk een schitterende winkel ontdekt met o.a. T-shirts en zakken. Jammer genoeg was mijn geld na 4 maanden volledig op. Ik had anders nog een geweldig mooie handtas op de kop kunnen tikken. Ach, ik maak wel mijn eigen souvenirs met de gekregen doeken! :-) Ergens in de namiddag belandden we dan toch met een reuzenhonger in Africafé. Niet veel later en na een drukke dag kwam ook Joke net op tijd om te genieten van een heerlijke cheeseburger. Na al die tijd doet het nog steeds deugd om dit achter de kiezen te stoppen! Met een goed gevulde maag trokken we dan naar de Masai-markt. Dé ideale plek om schitterende souvenirs te kopen. Omdat Joke heel goed Swahili kan praten konden we alles aan een goede, eerlijke prijs kopen. Ik kocht met Joke een lading oorbellen en kettingen. Bij deze vertel ik jullie al dat ik ze in Reet & omstreken zal verkopen ten voordele van Getamock. Jullie horen nog van me! ;-) Op deze manier kan ook ik vanuit België de leerlingen en leerkrachten blijven steunen. Het is mijn contact, een manier om nauw verbonden te blijven met hen. Al is mijn grote droom wel om over een jaar al terug te reizen. Hen in levende lijve zien is namelijk een tikkeltje leuker dan juwelen te verkopen ten voordele van de school. :-) Het was een druk shopmomentje maar we konden wel naar huis gaan met knappe dingen. We zeiden nog snel gedag tegen Joke en trokken naar Empire, een restaurantje. Met een frisse pint, een lekkere pizza en een gezellige kerel die me een mooi schilderijtje als souvenir verkocht was ook deze avond weer voorbij. Het was de bedoeling om lang op te blijven zodat ik echt moe zou zijn op het vliegtuig, maar dat plan is op onverklaarbare wijze gefaald. Geen flauw idee waarom of hoe, maar ik viel als een blok in slaap! Echt waar, ik kon me niet wakker houden. Op die manier was het wel sneller ochtend dan verwacht… . :-)
De volgende dag nam ik een warme douche met wat zenuwen voor het nakende vertrek. Toen ook het ontbijt achter de rug was, stond de taxi voor de deur. Onderweg zagen we Joke nog kort en dan was het tijd om echt naar de luchthaven te gaan. Over de reis valt niets zinnigs te zeggen. Ze was lang en vermoeiend. Geland in België gierden de zenuwen door ons lichaam! Zenuwachtig als we waren staken we iedereen voorbij. Snel even opfrissen en tanden poetsen in het toilet (en wauw, ik mocht het water uit de kraan gebruiken!) om vervolgens door de gang te joggen. De jongeman aan de douane had al snel door dat we had gehaast waren. In één adem legden we toch nog uit dat we 4 maanden waren weggeweest. Met een piepende kar (ja, was dus kapot en met mijn haast en luiheid had ik geen zin om er eentje uit de rij te trekken) trok ik naar de bagageband om vervolgens door de gangen te rennen. Haha, nee zo erg was het niet maar het komt wel in de buurt. Op de luchthaven stonden mama, papa, Kelly, Caro (MET boterhammen met choco, ’t boerinneke natuurlijk), Jan, Ifke en Leentje me al een tijdje op te wachten. Hilariteit alom want de tranen waren ook aanwezig tussen de knuffels door! Ja, gevoelig beestje! :-) Op onze oprit stonden de vrouwen van de chiro, duidelijk verrast dat ik zo vroeg was, al klaar om me te verwelkomen. Enja, gezellige dagen dus! Veel mensen gezien en het was steeds een blij weerzien.
Ik besef dan nu ook dat ik ze eigenlijk echt wel had gemist! Van heimwee was geen sprake maar nu doet het wel deugd om Reet & omstreken weer onveilig te maken. Doordat iedereen examens heeft, veel succes trouwens, kan ik mij op mijn gemak aanpassen aan het leven in België. Mijn uitleg over hoe het aanpassen gaat en welke levenslessen ik heb getrokken houd ik voor mijn eindverslag. Daar zou ik zo snel mogelijk eens werk van moeten maken. Zoals ik al zei is het leuk om iedereen terug te zien maar mijn gedachten zitten nog vaak in Getamock. Ik zal mijn tijd daar nooit vergeten! Stel dus gerust vragen over alles, kom langs om mijn foto’s en filmpjes te bekijken en weet: “waar het hart van vol is, loopt de mond van over”! ;-)
Bedankt om mijn blog te volgen! Ik zal binnenkort ook mijn Picasa volledig vernieuwen met nieuw beeldmateriaal en een woordje uitleg. Goh jongens, wat een vooruitzicht!
Groetjes,
Nathalie a.k.a. het afrikaantje van Chiro Aurora.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten