Eerst nog even over vorig weekend want dat heb ik nog niet verteld. Op zaterdag namen we dus opnieuw de bus en deze keer richting Arusha. Ook nu was de rit vermoeiend. Het was heel warm en ook in het gangpad stonden er mensen. Goed gevuld dus! Aan het busstation was het weer vechten geblazen om mijn baggage zelf naar een taxi te dragen. Allen geluk vonden we snel een sympathieke chauffeur die niet veel geld vroeg. Die avond zijn we pizza gaan eten met Ellen en Elena. Daar ontmoette ik ook een enorm vriendelijke receptionist in het hotel van het restaurant en kwam ere en opdringerige kerel aan onze tafel een raar verhaal vertellenm over een feestje. Lief lichen en negeren werd ons ding. Het was een fijne avond en helemaal uitgeput kropen we weer ins ons bedje.
Op zondag ben ik dus naar het internetcafe geweest maar dat wisten jullie eigenlijk al. Daarvoor heb ik wel nog een laatste keer genoten van een douche en een ontbijt op het dakterras. Tijdens het ontbijt was er buiten veel muziek en gefluit. Er was namelijk een grote parade aan de gang onmdat het 1 mei was. Toen mijn 2 uurtjesin het internetcafe voorbij waren trok ik naar de supermarkt. Als een echte huismoeder kocht ik waspoeder en een borstel. Na 2 weken vakantie had ik namelijk een grote zak vol vuile kleren. Niet zo’n leuk vooruitzicht dus. Iets na de middag trokken we opnieuw naar het busstation om een minibus te nemen naar Karatu. Als bij wonder kregen ze onze valiezen in de koffer en na een uurtje doelloos wachten waren we onderweg. Op een bepaald moment stonden we echter aan d ekand met een platte band. Toen de chauffeur het reservewiel wilde nemen, merkte hij dat die minstens even plat stond. Geweldig! Daar stonden we dan in ‘the middle of nowhere’. Soms stopte er eens iemand maar ze konden ons nooit helpen. Uiteindelijk, na pakweg nog een uur of meer, was er een andere minibus. Nadat alles en iedereen was overgeladen waren we opnieuw op weg naar Karatu. Al bij al dus een vlotte trip. :-) We waren echter te laat voor de daladala dus na enkele minuten van onderhandelen over de prijs namen we een taxi naar onze hometown, Getamock. De chauffeur had geluk dat we na 3 maanden onze weg kende. Hij had namelijk geen idee hoe hij er naartoe moest rijden. Met wat bomen, struiken en hutjes als herkenningspunten geraakten we vlotjes in Getamock. Onderweg merkte ik op dat alles heel dor was. De enkele plassen die er voordien waren en de modder waarin we vastzaten met de daladala waren allemaal weer kurkdroog. De mais zag op sommige plaatsen al bruin, dus het zag er niet goed uit voor de boeren. Dit is al het vierde jaar op rij dat ze een slecht regensezoen hebben! Aan ons huis was het een heel blij weerwien met mama Walter, de chairman, Edwin, Irene, Walter en de puppy’s. Het was echt super fijn om ze terug te zien! Zoals ze zeggen: ‘home sweet home’. Er was ook extra volk in huis. We kunnen nu ook genieten van het gezelschap van een nicht en haar 3-jarig zoontje. Het wordt er dus steeds maar drukker. De 2 belgen waren er weer en dat heeft heel het dorp geweten! Het begon die avond namelijk meteen te regenen en ook de rest van de nacht regende het heel hevig. Ik denk echt dat er iets in onze genen zit ofzo. Echt niet normaal! Met het getrommel van regen op het dak kropen we dus in bed.
Net zoals altijd ook in Afrika is de eerste dag na een lange vakantie echt “nen zure”. De plicht riep dus tegen kwart voor acht stond ik paraat op school. Ik vond het heel leuk om alle leerlingen en leerkrachten weer te zien. Want die had ik de afgelopen weken ook gemist. Ik merkte wel op dat er veel leerlingen afwezig waren. Blijkbaar is dat hier de gewoonte. De eerste week na een vakantie proberen veel leerlingen er onderuit te muizen. Ze blijven dus gewoon thuis en zitten in een geweldige ontkenningsfase. Het werd alleen nog maar erger want de onderdirecteur stuurde iedereen naar huis die zijn/haar schoolgeld nog niet had betaald. Ja, veel leerlingen blijven er dan echt niet over. Gedurende de hele dag kwamen er ouders of leerlingen druppelgewijs betalen (met geld of meel of iets anders) of vroegen ze om nog meer uitstel. Normaal moest ik na tea-break lesgeven in form 3. Ik vond het vrij zinloos want er waren slechts 24 van de 84 leerlingen aanwezig. De laatste minuut koos ik er voor om de leerlingen tijdschriften te geven. Daar praten ze ober dingen zoals aids en dergelijke. Er staan artikels in het Engels maar ook in het Swaihili in. Zelf had ik ook boekjes bij. Schrik niet maar de leerlingen hebben 80 minuten in stilte zitten lezen. Dat maak je niet mee in Belgie!!! Het was dan ook heel nieuw voor hen. Ik moest aan een meisje contraceptive en abortus uitleggen maar ik schrok het meest van een vraag van een jongen. Hij was aan het lezen over condoms maar hij begreep totaal niet wat het eigenlijk was. Ik probeerde dit uit te leggen en gaf hem ook het boekje uit Belgie. Dit is weer een voorval waardoor ik merk dat dit een heel andere wereld is. Ik ben blij dat ik deze kans heb gegrepen om toch al enkele leerlingen iets wijzer te maken. Ik heb de boekjes dan ook voro de rest van de dag daar gelatin want ze waren nog niet klaar met lezen. De jongen kwam me op het einde van de dag ook bedanken! Tijdens de lunch maakte ik weer kennis met ugali. Jippiiie! Ik kwam er ook achter dat de volgende dag de scholencompetitie van start ging. Dat is ook mooi op tijd! Allen geluk kwam Florian shool naar Getamock. Ik had meteen door dat ik deze weken nog een hoopje werk zal hebben met dit te organiseren.
Na weer een moeilijke ochtend, het vroeg opstaan pikte nog steeds, studeerde ik genetica. Het is voor mezelf aan een hele tijd geleden en in het Engels is dit toch een tikkeltje moeilijker. Ik zal dat hoofdstuk in sneltempo moeten geven in form 4. Maar daarvoor moet ik eerst mijn kennis weer wat bijschaven. Ik deed mijn best en daarna bracht ik alles in gereedheid voor de komst van Florian school. Ze waren mooi 2 uur te laat, knap want zo moet dat he, en ik zag meteen dat het grote jongens waren. In Florian school hebben ze namelijk ook een vijfde en zesde jaar . Na iedereen dag te zeggen gingen de wedstrijden van start. Ons volleybalteam deed het super. Ze wonnen vlotjes en dan voornamelijk de tweede helft. Ik stond tussen de meisjes van mijn klas te supporteren en te glunderen. Zalig dat we zo’ goed team hebben! Ondertussen deden onze meisjes ook hun best voor voetbal. In de tweede helft was de goal er eidnelijk. Rehema, onze sterspeler, maakte een knappe goal (een lobke voor de mensen die weten wat het is). En hoopla, we wonnen ook deze werdstrijd en ik kon weer lachen als een fiere gieter. Toen ik de meisjes ging feliciteren en wat suiker ging brengen, vlogen ze in mijn armen. Ik genoot weer van hun vreugde! Ook de ontlading bij de jongens was fenomenaal! Ze moesten zich echter gaan klaarmaken voor de voetbalwedstrijd en de meisjes voor nettibal. Jammer genoeg verloren we beide wedstrijden. Bij de meisjes was het maar nipt (10-11) maar de jongens maakten niet veel kans. De vreugde van voorheen was dus wat bekoeld maar ik had alvast een hele fijne dag! Die avond praatte ik nog wat na met enkele leerkrachten en de directeur met een colaatje. Weliswaar op de kosten van de directeur die blij was met de eerste competitiedag! ;p Er stond me ook een geweldige verrassing te wachten. Mama Walter had samen met de nicht al mijn was gedaan! Dat was echt suuuuuuper veel en zij hebben dat met de hand op 1 dag gedaan. Ik vond het echt gek, gek en nog eens gek. Ik heb hen dan ook uitvoerig bedankt en mijn verbazing getoond. Ah, ik deed wel zelf mijn onderbroeken want dan is iets dat ik nog altijd niet door hen wil laten doen. Stapje te ver, toch? :)
Op woensdag had ik het pas echt door dat het hier nu herfst is. Het regenseizoen toont zich al 3 maanden niet maar deze week hebben ze dus een portie regen gekregen. Ja, Belgen he! We moeten nu al wachten tot 12u voordat we de zon zien en dat is wel een heel spijtige zaak… . Och, we begonnen die dag toch met een lange persooneelsvergadering. Weeral geen leesvoer op mijn blog maar het was nogal saai. Het is niet simpel voor mensen in Getamock om een beslissing te nemen. ;-) Woensdag is ook mijn grote lesdag dus werken geblazen. In het vierde jaar had ik weer veel plezier. Ik moest van hen een zinnetje voorlezen in het Swahili en dat werd natuurlijk gevolgd door veel gelach. Nadat we ons door de eerste pagina’s genetica worstelden schreef ik een zinnetje in het Nederlands. Ik las dit dan voor en zij herhaalden het. Echt heel tof! Het zinnetje was: “Ik ben vandaag wat verdrietig want over een maand ben ik weer in belgie”. We praatten hier nog even over en we besloten ook om elk les vanaf nu zo te beginnen en te eindigen. Daarna gaf ik les in het derde en mijn dag was weer voorbij. Die avond maakte ik en het thuisfront weer kennis met de ontvangst in Getamock. Uiteindelijk hebben ze me kunnen bereiken en hadden we weer een fijne babbel over mijn thuiskomst in Getamock. We hadden ook heel lekker avondeten, namelijk Chipsi Mayia. Dit zijn frietjes in een omelet, zwaar maar lekker. Het was de allereerste keer dat we dit kregen want mama Walter wist nooit hoe ze dit moest maken. Allen geluk wist haar nichtje het wel en konden we er ook eens in Getamock van genieten. Met een zeer gevulde maag was de dag dus voorbij en was het slaaptijd. Lala salama zeggen we dan.
De volgende dag begonnen we met regen, regen, regen en nog meer regen. Mama Walter wenste me dan ook ewen goedemorgen met een KW aan VAN DE CHIRO! Gewoon zalig. Dat moet ze gekocht hebben toen de kleren uit de container van Belgie werden verkocht. ;D Slecht weer is perfect om te studeren dus ik begon weer aan mijn portie genetica. Toch allemaal niet even simpel hoor! Op deze regenachtige dag was de chairman jarig. We hadden echter geen tijd om dit te vieren door de schoolcompetitie. We stelde dat dus een dagje uit. Tussen het studeren door moest ik plots vervoer naar Endallah regelen en dit was een verschrikkelijk gedoe. Mijn compaan van sports & games was namelijk niet komen opdagen. Hij had alles zogezegd geregeld. Uiteindelijk kreeg ik een vrachtwagen te pakken. Een super leuk zicht zo allemaal leerlingen in een laadbak en veel leerkrachten in de kabine. Vandaag was het dus in Endallah en Ellen, Elena en de oduers van Elena waren e rook. Zij waren namelijk op safari en daardoor konden we ook blijven slapen in het huis van John. Eigenlijk was de uitleg weer hetzelfde als vorige keer. Volleybal was weer een makkie want wij hebben super goede spelers en de meisjes kregen de voetbalwedstrijd cadeau. Endallah had namelijk geen voetbalteam. Nettibal en voetbal jongens hebben we dik verloren. Spijtige zaak maar zolang ze maar plezier hadden! Nadat ik afscheid nam van alle leerlingen, die weer dichtbij elkaar in de laadbak stronden, en leerkrachten trokken we naar het huis van John. Daar konden we opnieuw genieten van elektriciteit want de generator stond aan. Ik was het wel even vergeten want in de slaapkamer ging ik met een zaklamp op zoek naar mijn gerief. Ik denk dat dat uit pure gewoonte een domme vergissing was! ;D Na het avondeten babbelden we nog gezellig, aten we paaseitjes en speelden we met de kaarten. Ik vond het echt heel gezellig en de volgende dag zouden ze mee naar Getamock gaan.
Op vrijdag was het dan wel schitterend weer, een stralende zon dus. Na het ontbijt trokken we met z’n allen naar Getamock. Ik vond het echt heel leuk om mijn Tanzaniaanse thuis te tonen. Ze zeiden ook dat ze veel respect voor ons hadden en net zoals papa vonden ze de natuur prachtig. We kregen van de chairman ook frisdrank en cake voor zijn verjaardag. Marlies en ik gaven onze cadeau (een sleutelhanger van Obama, een grote held hier in Tanzania en een leren portemonnee met een foto van mij en Marlies in) en hij was er super blij mee. Hij stak dan ook meteen zijn geld in de nieuwe portemonnee en hing de sleutelhanger aan zijn sleutels. :-) Daarna nam ik afscheid van Freddy, Chris, Elena en Ellen (die beloofde om er op 4 juni te staan met een koffiekoek :D) want het was weer tijd voor een les genetica! Deze les werd natuurlijk ook gestart met Swahili en op het einde was er een beetje Nederlands. Vooral het woordje ‘voorbereidingen’ was wat moeilijk voor hen. ;-) De rest van de dag genoot ik van de zon, gaf ik wat uitleg over biologie, heb ik wat lessen voorbereid, deed ik een babbeltje hier en daar, enzovoort. Fijn dagje dus he! ;p Ik geniet echt van de losse babbles met de leerlingen. Het zijn eigenlijk toch allemaal tofkes hoor! Na school heb ik een uur lang gebeld met Jan. Dat deed deugd want het was eigenlijk al heel lang geleden. Nu ben ik weer helemaal up-to-date met de roddels uit Reet. :D Die avond kregen we weer super lekker eten met veel fruit als dessert voor de verjaardag van de chairman. Ik zat echt enorm vol en dan kwamen ze met nog frisdrank en zelfgemaakte cake af! Ja, normaal vieren ze geen verjaardagen maar door ons hebben ze dat eens heel goed gedaan!
En met deze heel leuke avond was er weer een week voorbij en was het tijd voor het weekend. Het is hier al een leuke dag en ik ga nog even kort genieten van mijn mails. Een verslagje over dit weekend en dan de rest van de week krijg je volgende week. Ik zal dan ook eindelijk foto’s posten van Tanga! Ik heb veel plannen dus het wordt echt druk. Ik geniet hier trouwens nog steeds van elke minuut!
Tot de volgende! x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten