Een rustige week die eindigde met de zevende hemel op aarde in Endallah

Vorig weekend heb ik nog eens geslapen in Karatu. Dat betekende dus elektriciteit en internet. We sliepen deze keer niet in de number one guesthouse maar wel in een andere B&B met wat meer luxe! Daar aangekomen gaven ze ons eerst een kamer met een put als toilet! Een Westerse toilet is net een van de grootste deugden in Karatu dus hebben we maar even van kamer geruild! Nadat we ons gerief hadden gedropt in de kamer vol luxe, zijn we naar het postkantoor gewandeld. Jammer genoeg was er nog steeds geen post aangekomen uit Belgie voor mij. Deze keer nemen de brieven en hun bezorgers echt wel hun tijd. Dan maar zonder post naar Bumbs gegaan om te genieten van een lekkere lunch. Voornamelijk het dessert kon me echt bekoren want dit was ene heerlijke chocoladecake. De zogenaamde glazuur was eerder chocolademousse en dat is gewoon geweldig! Ik heb dan ook genoten van elke kruimel. Met een volle maag heb ik dan kunnen chatten, mails kunnen lezen en beantwoorden en was ik begonnen aan mijn blogbericht. Op deze manier vliegt de tijd heel snel. Voordat ik het wist das het dan ook tijd om af te sluiten. Ik nam nog take-away avondeten mee en keeg zelfs een potje echte tomatenketchup mee van Heinz. Dat was dus weeral smullen! De rest van de avond spendeerde we met televisie en DVD’s kijken. Dit ging gepaard met een zakje paprikanootjes die papa in april voor mij had meegenomen. Veel eten en dus genieten was de rode draad van het weekend!

De volgende ochtend stonden we echter op zonder elektriciteit. We hoopten echt dat het weer snel ging werken want geen elektriciteit betekent geen internet en geen warme douche. Dat zijn zowat de 2 grote redenen voor ons om naar Karatu te komen. Bij het ontbijt was er dus geen toast maar wel een lekkere Spaanse omelet. ‘Een mens kan niet alles hebben’, zegt men dan! Een half uurtje later werkte de elektriciteit terug dus jippie want ik kon nog eens genieten van een warme douche. Dat heeft me echt deugd gedaan. Met een kiplekker gevoel kon ik dan ook gaan lunchen in Bumbs en nog een keertje op internet gaan. Omdat we er gisteren zo van hadden genoten, namen we nog een stuk chocoladecake om mee te nemen naar Getamock. Gepakt en gezakt trokken we naar het busstation om de daladala te nemen. Toch wilden ze ons nog even testen. We kregen namelijk te horen dat de daladala van Getamock niet naar Karatu was gekomen! En dat is een enorm problem want een taxi kost heel veel geld. Door onze goede vriend John konden we echter mee rijden met de dalaldala naar Endamarariek en voor wat extra geld zou hij ons dan naar Getamock brengen. Desondanks wat strubbelingen onderweg over het geld, bereikten we Getamock vrij vlot maar laat. We waren geslaagd voor de survivaltest en ik kon weer genieten van een telefoontje van het thuisfront! En voila, dat was mijn laatste weekend in Karatu met een overnachting. Op deze manier begin ik aan alle laatste keren en komt mijn vertrek dichterbij.

Op maandag hebben we vernomen dat onze daladala gewoonweg stuk is. Dat was de reden dat hij op zondag niet naar Karatu is gekomen. Mama Walter kon niet met zekerheid vertellen dat de auto snel gemaakt ging zijn. Bang afwachten was haar boodschap. Het weer was wel fel verbeterd dus we konden weer genieten van een heerlijk zonnetje, althans in de namiddag. Iets anders dat me heel vrolijk maakte was mijn ontbijt! We kregen gewoon brood maar ik had nog heerlijke speculaas van Lotus, een ander cadeautje uit Belgie. Je kunt je echt niet inbeelden wat een boterham met speculaas met een mens kan doen totdat je het zelf 3,5 maanden hebt moeten missen! :-) Die dag zijn de examens van het vierde jaar ook gestart. Het zag er allemaal heel officieel uit want de envelop met de examens werd goed verzegeld en nagekeken en verder zaten de leerlingen alleen aan een bankje. Toch was spieken geen enkel probleem! De leerlingen mogen altijd naar het toilet gaan en de toezichthoudende leerkracht is geregeld afwezig. Op dat vlak hebben ze het hier dus wel gemakkelijk. Ik bracht deze dag door met schoolwerk. Ik moest eerst lesgeven in het derde jaar en vervolgens schreef ik het VOORLAATSTE reflectieverslag voor Mechelen. Met de hand schrijven is en blijft een heel karwei. Het deed dan ook deugd toen ik klaar was. Ik las het nog even na in een heerlijk zonnetje om het dan met heel veel plezier in een envelop te stoppen. Nog eentje te gaan! Een rustige dag dus die toch vrij snel voorbij was.

De volgende dag begonnen we met veel mist. Ik hielp Simon met het uitdelen van de examens en antwoordbladen in form 4 om de dag rustig te beginnen. In de namiddag heb ik dat ook gedaan en toen zag ik echt iets grappig. Het viel me al eerder op dat er geregeld fouten staan in de vragen van de examens. Toch zijn ze opgesteld door de overheid. Die namiddag hadden ze examens Engels en daar stond de volgende oefening in vermeld. “Choose the best world”. Ja, dat lijkt me knap lastig tijdens een examen Engels. Het was echter een invuloefening waarbij ze het meest geschikte woord uit een lijst moesten kiezen om in een gegeven zin te plaatsen. En zo staan alle examens vol met fouten! Ik heb zelf het volgende en laatste hoofdstuk van biologie voor het derde jaar voorbereid om vervolgens te merken dat de zon er weer was. Een perfect weertje dus om de was nog een keertje te doen. Ik had hard gewerkt dus ik nam een lange pauze in de zon met een boek. Dat had ik wel verdiend! Raar maar waar, de dag was weer zo goed als om. Omdat Marlies en ik ‘s avonds nooit echt goed weten wat te doen namen we gezelschapsspelen van de school mee naar huis. We keken dus uit naar een gezellig avondje want we kregen ook warme melk. Het is er alleen niet van gekomen. Ik leef hier namelijk als een grootmoeder. Ik sta heel vroeg op, een uur of half 7 en ik val in slaap als het buiten donker is. Tussen 21u en 22u lig ik kan ook al in bed! Het komt er eigenlijk op neer dat ik leef volgende het ritme van de zon.

Die nacht heb ik trouwens geslapen in de zetel. Ik was het namelijk beu om de planken van mijn bed zo goed te voelen. En het deed echt deugd! Na een goede nachtrust ging ik dus weer fris en monter naar school. Ik was extra vroeg wat de leerlingen van form 4 hadden hun examen biologie. Ze stelden dan ook nog snel snel wat vraagjes. Na het uitdeelwerk stond ik daar 3 uren te koekeloeren. Het enige dat ik moest doen was af en toe een vraag beantwoorden en eens tegen een meisje zeggen dat praten niet was toegestaan! Dat wist ze blijkbaar niet zo goed! De leerlingen waren wel grappig al ze een vraag stelden want ze lazen meestal gewoon de examenvraag voor. Ze wilden dan dat ik het antwoord ggaf. Ja jongens, zo dom ben ik niet hoor! Ach, het was voor hen het proberen waard en ik vond het wel grappig. Ik gaf nog een korte les biologie in het derde jaar en veel meer heb ik niet gedaan. Het was dan ook een rustige week! Die avond kregen we wel slecht nieuws van Stephen. Hij telefoneerde om te zeggen dat hij weg was voor een maand. Dat zou dus betekenen dat we hem niet meer zouden zien voordat we naar huis gingen. Ik vind dit echt enorm jammer want met hem kwam ik net het meest overeen. Ik moest echt altijd heel hard lachen met hem! Hij gaat zijn best doen om alsnog een dagje naar Getamock te komen om afscheid te nemen. Ik hoop echt dat het hem lukt! Voor de rest niet veel meer te vertellen behalve dan dat ik nog eens met het thuisfront telefoneerde en weer op de zetel sliep.

Op donderdagochtend kregen we een omelet als ontbijt. Dat krijgen we altijd als het brood op was. Deze keer waren we daar op voorzien! We hadden namelijk in Karatu een brood gekocht omdat een omelet niet echt goed vult. Mijn geluk was echter van korte duur. Ik zag namelijk dat ons brood beschimmeld was! Met een hongerig gevoel en vooral veel hoofdpijn, slenterde ik naar school. Een praatje met de leerlingen uit form 4 deed echter al wonderen! Die dag had ik eindelijk nog eens iets te doen. Na mijn drukke dagen vorige week leek deze week namelijk heel lang te duren. Ik kon me op donderdag echter bezighouden met het opstellen van het examen biologie voor form 3. Hun examens komen er namelijk ook aan! Ze hebben nog geen flauw idée hoe, waar en wanneer ze de examens zullen typen, maar toch moest elke leerkracht zijn examen hebben voorbereid tegen vrijdag. Zo braaf als ik ben heb ik dat dan ook gedaan. Ik moest af en toe wel even stoppen om mijn papieren te bedekken. Er kwamen namelijk geregeld leerlingen in de leraarskamer. En het is van elke student een grote droom om de examenvragen op voorhand te zien, niet waar?! Nadien was het tijd voor mij om eens samen te zitten met de leerlingen die geselecteerd zijn om naar Karatu te gaan voor sport. Een korte maar krachtige vergadering met wat gedoe erbij was dan ook het gevolg! Tot daar mijn relaas over de laatste, beetje lastige sportvergadering. ;) Marlies kwam echter met goed nieuws aan op school, namelijk een brief uit Belgie van niemand minder dan Ifke. Dankjewel!! Verder vertelde ze me ook dat mama Walter en Edwin mijn matras hadden gewisseld. Daar voelde ik me wel even schuldig over want nu ligt Edwin op de slechte matras. Het blijkt echter zijn matras van de boerderij te zijn dus hij was hem gewend. Mama Walter zag me ook liever niet in de zetel slapen omdat ik dan niet onder een muskietennet lig. Die avond lag ik dus op een echte matras! Nadat mijn examen klaar was en na al dit goede nieuws genoot ik van de zon terwijl ik een boek van Aspe las. Zalig genieten dus! De rust van deze week kon me weer bekoren. Judith kwam ook even bij me zitten om te babbelen en niet veel later zat ook Ezekiel, een leerling uit form 4, bij me. Van dergelijke gezellige momenten geniet ik nu nog meer omdat mijn verblijf hier nog maar van korte duur is! Thuis aangekomen was er NOG een verrassing voor mij! Mama Walter had gewoonweg de rest van mijn vuile was gedaan. Echt gek! Dat moest helemaal niet maar ik heb ze uitvoerig bedankt. Ik besefte weer wat voor een schat van een vrouw het is. Later die avond was het tijd voor mijn andere schat, Jan! We belden weer heel uur lang en daar hebben we van genoten. De rest van de avond spendeerde ik nog met het boek van Aspe en du seen zachte nacht!

Desondanks de zachte matras kon ik weer niet uitslapen. Ik word altijd stipt wakker om half 7 en daar is blijkbaar niets aan te doen. Ik vraag me af hoe dat thuis gaat zijn… . De eerst taak van de dag was een sms sturen naar Caro. Zij ging namelijk op excursie naar Parijs en ze kon wel een sms gebruiken om er zin in te krijgen. Dat heb ik haar dan ook gestuurd zoals het hoort van een grote zus. Al een geluk stuurde ze meteen terug dat de sfeer er al in zat. Dat kwam dus wel goed! In de voormiddag is het hier maar fris dus ik deed een goede vest aan om vervolgens niet veel te doen. Ik moest ook niets te doen maar dat vond ik niet erg! Ik kon dan ongestoord verder lezen in mijn boek. Ik was namelijk helemaal in de ban van het misdaadverhaal. Ik las het boek dan ook in een ruk uit om met een gerust hart te weten dat de slechterikken weer hadden verloren. Eind goed, al goed dus en ondertussen was de zon er weer. Mama Walter maakte voor ons nog eens een keertje heerlijke lunch en voor de rest deed ik wat geheim knip –en plakwerk. Ja jongens, meer kan ik niet vertellen want dan verpest ik een verrassing! :-) Om de dag te eindigen zoals hij was begonnen nam ik een ander boek van Aspe. Haha, zijn er nu mensen jaloers?! Ik wens de drukbezette mensen (een bachelorproef, project, studeren,…) alvast veel succes!

Gisteren was wel een heel fijne dag! Voor mij begon hij weer om half 7 met het ordenen van mijn paperassen en natuurlijk met het boek van Aspe. Toen Marlies ook aangekleed en gewassen was, trokken we naar de school. We willen de leerlingen van form 4 op maandag een cadeautje geven en daar moesten we veel tekstjes voor schrijven. Al een geluk werden we vergezeld door onze goede vriend genaamd carbon papier! En jongens jongens, wat was de zon weer heerlijk warm. In de namiddag stond dat Tandao aan onze deur. Om jullie geheugen om te frissen, dat was onze knappe chauffeur tijdens de safari naar Lake Manyara in februari. We wilden al langer eens bij hem langsgaan maar het was er nog altijd niet van gekomen. Hij had ons namelijk al langer beloofd om eens te koken voor ons. Hij nam ons met zijn jeepke naar zijn thuis in Endallah om ons vervolgens weer alleen te laten. Hij moest namelijk ergens naartoe. Daar zaten we dan tussen mensen die we niet kenden in een huis dat we nog nooit hadden gezien. Best geestig, he?! :-) We kregen wel een lekkere koffie en genoten van het heerlijk weertje. Het was daar heerlijk stil! Zelfs stiller dan in Getamock want zijn huis lag niet in het centrum en was dus omringd met de prachtige natuur. Tegen de avond begon hij dan te koken en dat was het moment dat de zevende hemel op aarde kwam. We kregen eerst verse, gezouten popcorn. Dat aten we met veel smaak op terwijl we naar ons knappe kok zaten te kijken. Een beetje zoals de cinema dus! :-) Toen we in het salon, dat werd verlicht met een lamp dat werkte op zonne-energie, de veelbelovende spaghetti Bolognese kregen zaten we eerst met onze mond vol tanden. Tandao had gewoonweg gehakt en kaas kunnen kopen in Karatu!!!!!!! Dat was voor ons 3,5 maanden geleden en het was dan ook heerlijk. Ik had echt te veel gegeten. Toch kon ik het dessert niet afslagen. Dat waren 2 bananenbeignets overgoten met honinh en pottedikke, dat was ook heerlijk. Wie Tandao kan stricken heeft een geweldige kok in huis. Mocht ik in Tanzania wonen… :D De avond sloten we af met een wandeling naar het centrum om een pintje te drinken. Marlies en ik zaten echter overvol dus een halve liter bier sloegen we af. We trokken wijselijk een kleine frisdrank. En zo hadden we weer een heerlijke dag die voorbij was voordat we het beseften. Mijn maag was echter heel blij dat ik in mijn bedje lag. ;)

Ook deze ochtend was het eten heel lekker. Er waren pannenkoeken en worstjes. We hebben dus precies een nachtje doorgebracht in een lodge. De daladala van Getamock was nog steeds kapot en daardoor had ons verblijf bij Tandao nog een leuk gevolg. We konden namelijk vanochtend de daladala van Endallah nemen naar Karatu en vanavond brengt Tandao ons met zijn auto van Endallah naar Getamock. Echt nen heel toffe kerel! Hij komt volgend jaar misschien nog eens naar Belgie en dan wil ik hem zeker nog eens zien. Vandaag heel wat gedoe want er is geen elektriciteit in Karatu. Al een geluk werken ze in Bumbs met laptops en die hebben een batterij. Daardoor kan ik toch nog op internet.

De rest is voor volgende keer en dan zal pas in juni zijn. Ik ben namelijk van plan om volgende week niet naar Karatu te komen. Het is dan mijn laatste weekend in Tanzania en dat breng ik liever door in Getamock. Woow, mijn vertrek komt echt heel dichtbij!

Afsluiten doe ik met nog enkele weetjes.

WIST JE DAT…
… in je neus peuteren, spuwen, rochelen en een boer laten hier geen enkel probleem is?
… Karatu eigenlijk een grote sloppenwijk is met in het midden een grote asfaltweg?
… ik op een dag bijna uit de daladala viel? Ik zat naast de deur en toen we over een hobbelige (lees: vol rotsen) weg bergaf redden, vloog die deur open.
… het hier normaal is voor jongens om hand in hand te wandelen? Dat is namelijk een groot gebaar van vriendschap.
… je van school wordt gestuurd als je een lief hebt?
… ik de mensen en de natuur hier ontzettend hard ga missen? Dit weetje besef ik elke dag meer en meer!

Tot snel!
X