Wat een week, wat een week… Het begon allemaal heel rustig. Maandag was de eerste dag van de mid-term tests. De leerlingen krijgen alleen lege papieren en de vragen worden door een leerkracht op het bord genoteerd. Dat is eigenlijk toch maar een gedoe. Ik merkte ook weer op dat de leerlingen en leerkrachten in België “hun pollekes mogen kussen”! Het derde jaar had deze week wel een voordeel door het feit dat ze met 85 opgepropt bij elkaar zitten. Ze kunnen namelijk zeer gemakkelijk spieken. ;) Toezicht houden blijkt ook niet echt mijn ding te zijn. Ik vond het maar saai en wilde liever buiten genieten van het goede weer. Omdat Marlies en ik nog geen verbeterwerk hadden namen we ons voor om in de namiddag 100% van de zon te genieten. Jammer genoeg hadden we onverwachte kopzorgen. We waren namelijk al 2 maanden aan het wachten op de werkvergunning. Deze vergunning geeft ons het recht om hier tot begin juni te blijven. Een toeristenvisum is namelijk maar geldig voor 3 maanden. Het werd dus tijd om dit papier in onze handen te hebben. De laatste week hadden ze ons al talrijke keren beloofd dat het hier elk moment ging zijn. We hebben dan ook wat druk op de ketel gezet door te zeggen dat we eind mei voorgoed zouden weggaan als het papier hier nu niet was. Ja, we speelden het even gemeen om de pole pole van de baan te krijgen. Echt gewerkt heeft het niet want ook maandag hadden de telefoontjes geen succes. Marlies besliste om de volgende dag zelf naar het migratiekantoor te gaan. Met deze kopzorgen en het hulp bieden aan de leerlingen bij het studeren van biologie, was het namiddagje genieten voorbij zonder dat we het wisten.
De volgende dag, na enkele uren nutteloos wachten, is Marlies dan vertrokken naar Karatu. Ik bleef in Getamock want die dag hadden onze leerlingen test van de blanken, bio en Engels dus. Ik heb weer van ’s morgens tot ergens in de namiddag toezicht gehouden. De armspieren werden ook weer getraind want het waren veel vragen. Voor de rest was het dus veel koekeloeren en wat gefrustreerd worden door te kijken naar de antwoorden van mijn leerlingen. Het zag er allemaal weer niet zo hoopvol uit. Ik wachtte ook met veel spanning op een smsje van Marlies over onze vergunning. In de late namiddag moest ik dringend onderbroeken wassen om vervolgens te starten met het verbeteren van de grote hoop testen. Daar werd echter weer een stokje voor gezet. In de plaats kreeg ik een lange, belachelijke personeelsvergadering. Deze vergadering heeft nog veel staartjes gekregen maar dat is niet echt leesvoer voor op mijn blog. Ik heb nog snel voordat het donker werd onderbroeken kunnen wassen en dan kreeg Marlies te horen dat ze waarschijnlijk voor niets een hele dag in het migratiekantoor heeft gezeten. De man van het papier is namelijk nooit komen opdagen. Marlies kreeg een kamer in de guesthouse dus voor de eerste keer in al die maanden sliepen we alleen. Toch maar gek! :-) Daar zat ik dan eenzaam in het donker met onderbroeken die niet meer droogden en een stapel verbeterwerk. Ik kroop dan maar zielig in mijn bedje..
Hopla, weer een dagje dichter bij de komst van papa én weer veel toezicht gehouden én het verlossende smsje gekregen dat we onze werkvergunning hadden. Ja, woensdag was een zeer productieve dag. Tussen de 2 testen verbeterde ik meteen al een hoopje om na de terugkomst van Marlies er samen in te vliegen. We hebben verbeterd in school totdat het daar te donker was. Bij ons thuis deed ik verder mijn verbeterwerk met mijn koplampje aan. Het was echt gekkenwerk! Die testen bleven maar komen. Ik werd er ook wat teleurgesteld van want de testen van het derde jaar zagen er weer niet veelbelovend uit. Omdat het zo vermoeiend was en er maar geen einde in het zicht kwam, viel ik in onze zetel in slaap met mijn testen op de schoot. :-) Uiteindelijk is het me toch gelukt om alle testen te verbeteren voordat ik ging slapen. Flink dus!
Donderdag was het weer toezicht houden geblazen. Met een drukke dag achter de rug, de zon die buiten meteen straalde en form 1 dat totaal geen Engels kan, was het nog lastiger voor mij om mijn hoofd bij het toezicht te houden. Ik denk dat ik af en toe zat te knikkenbollen. Ach, de leerlingen van form 3 en 4 waren heel blij dat ik hun testen die dag kon teruggeven dus dan ben ik ook gelukkig he. Marlies en ik waren onze inzet van de vorige avond echter kwijt. In plaats van mijn reflectieverslag meteen te schrijven, maakte ik een praatje met Christopher, HP (=head of prefects), de directeur en genoot ik van de zon met een spelletje. Het was weer een gezellig dagje! De dag sloten we af met een bezoek aan de gettho! Jaja, hier in Getamock staat er een soort huis dat ze de gettho noemen. HP en Christopher wonen daar. Ik schrok van hun armoezalige woonst. De twee leerlingen wonen daar in een heel kleine kamer. Het huis is een soort burcht met een binnenplein. Ze wonen met 2 in een kamer die kleiner is dan mijn slaapkamer in België. Ze slapen dan ook samen in een eenpersoonsbed. Voor de rest hebben ze een tafel, posters, een olielamp en wat zakken maïs. Ik vond het echt erg om te zien dat ze zo samen woonden. Ze hebben het er echter naar hun zin en namen met hun oud fototoestel ook trots een foto van ons in hun kamer. Het zijn echt 2 toffe studenten die ongeveer even oud zijn als ons. Toen we weer naar huis gingen voor ons avondeten was er een verrassing. De oudste zoon van de chairman, Walter, was daar. Hij was eindelijk nog eens komen opdagen. We maakten dan ook meteen met hem kennis. Na het eten kropen we met wat zenuwen in ons bed. De volgende dag zouden we namelijk onze papa zien!!!!
Vrijdag werd zoals verwacht een dag om nooit meer te vergeten! De zenuwen stegen elk uur al besefte ik niet altijd wat er juist ging gebeuren. We reden eerst met de jeep naar Karatu om nog snel te kijken of onze pande nane klaar was. De winkel was echter gesloten dus na wat te wachten vertrokken we naar Arusha. We waren er om 14u met al onze zenuwen en een lege maag. Marlies had ondertussen zitten sms’en met Jorien, Ellen en Elena om af te spreken in Africafé. Daar had ik opnieuw zaaaaaaalig eten. Ik nam een bacon cheeseburger met frietjes gedopt in ketchup van Heinz om daarna de lunch af te sluiten met overheerlijke bananenmilkshake. We hadden na dit zalig moment nog wat tijd over dus bezochten we het ziekenhuis waar Jorien & co werken eens deftig. Het was eigenlijk maar klein en niet zo steriel. Wel leuk om te bezoeken en te weten hoe hun stage is. Ze hopen in mei ook onze stageplaats te komen bezoeken. Hierna was het echt tijd om naar Kilimanjaro Airport te vertrekken! In de auto werd niet veel gezegd want onze gedachten waren ver weg. Op de luchthaven moesten we ook nog lang wachten en doodden we de tijd met een kaartspel, verscheidene keren naar het toilet te gaan en een grote mok koffie. Toen hun vliegtuig was geland, duurde het nog zeker een half uur voordat papa door de deur wandelde. Eerst wat zwaaien met de spandoek maar dan was het tijd voor een dikke knuffel. Het was echt een blij weerzien! Marlies had de verrassing van haar leven. Haar mama was er plots ook bij! Ze had een lichtblauw vermoeden maar het was een hele verrassing. Onderweg stopten we nog ergens om iets te drinken met Joke en dan reden we door naar Arusha. We sliepen in een klein hotelletje en het drong nu pas echt door dat er ons een zotte week stond te wachten.
Zaterdag konden de ouders meteen het Afrikaanse leven ervaren. Zelfs in Arusha zijn de wegen niet zo goed dus ze merkten meteen hoe hobbelig het hier kan zijn. In Arusha werden ook zij zot van de drukte. Ze waren heel blij om buiten de stad meteen te genieten van de mooie natuur. Het was een lange rit en iedereen was natuurlijk druk aan het praten. Ik kon niet zwijgen over Tanzania en wilde alles weten over België. Daar zijn er blijkbaar ook weer gekke dingen gebeurd. In Karatu kon ik pas echt alle dingen tonen. Ik loop er namelijk zelf genoeg rond. We hadden ook lunch in de guesthouse om weer over te stappen in een andere auto. Je hebt namelijk een jeep nodig om tot in Getamock te geraken! Onderweg kon papa genieten van het prachtige uitzicht en kon ik hem allerlei plekjes tonen. De plek waar we vastzaten in de modder, de plek waar ik bijna uit de daladala viel, de plek waar we altijd stoppen voor diesel, het dispensarium, zogenaamde rivieren, enzovoort. Papa heeft ze nu allemaal gezien! Ondertussen hadden we ook het gezelschap van mama Walter en haar dochter Irene. Papa vond de weg vooral heel grappig. Hij kon zich niet inbeelden hoe ik hier werd rondgevoerd door de daladala. :-) In Getamock zelf werden ze verwelkomd door iedereen en gaf ik papa meteen een rondleiding door het huis en heel het dorp. Tijdens de rondleiding hebben ze ook kunnen ervaren hoe het is om hier als blanke rond te lopen en ontzettend veel handjes te schudden. Papa kreeg ook het avondeten dat ik altijd krijg. We gaven zelf ook cadeautjes uit België aan mama Walter, Edwin en de chairman. Ze waren er echt super super super blij mee! Na een pintje te hebben gedronken in een kleine winkeltje met Stephen (een toffe leerkracht), kon papa ervaren hoe het was om je hier te wassen en om hier te slapen. Hij heeft deze keer wakker gelegen door het lawaai van regen op het dak. Ik ben blij dat er iemand in België zal zijn die echt weet hoe het is!
Op zondag hebben we na het ontbijt nog een handwasje gedaan. Papa heeft dit dus ook met zijn ogen kunnen zien. Daarna zijn we naar de boerderij van mama Walter & co gewandeld. Marlies en ik dachten dat we de weg zouden herkennen. Dat is min of meer gelukt! Oké, er was een omweg bij maar het was nog binnen de perken. Jammer genoeg waren Edwin, Walter en de chairman nergens te vinden. Ze waren op wandel met de kudde. Toch heeft papa de boerderij en vooral de heel mooie omgeving kunnen zien. We bleven dan ook niet te lang en wandelden in een hevige zon weer de bergen op. In Getamock aangekomen puften we uit en daarna begon Luc (de papa van Marlies) aan het middageten. Hij wilde graag kip op zijn grootmoederswijze klaarmaken. Mama Walter en Irene, haar dochter, kozen 2 kippen uit haar kippenren. Jaja, ik heb hen de kippen zien vangen en slachten! Vers van de pers dus. Tijdens het wachten genoten we van de rust van Getamock en de puppy’s van Poppie. Edwin had hen namelijk van de boerderij naar het huis in Getamock verhuisd. Ze zijn al goed gegroeid en zijn super schattig. Het middageten was heel lekker. De saus was zoet en de kip was het beste vlees dat ik in de laatste 2.5 maanden heb gegeten! In de late namiddag was het weer feest. Deze keer was het om Karine, Luc en mijn papa welkom te heten. Het was heel leuk! Er werd veel gezongen en gedanst. Papa heeft jammer genoeg niet mee moeten springen. Daar zijn ze toch gemakkelijk uit geraakt! Er waren weer heel wat mensen met een speech maar 1 ding was toch extra speciaal. Mijn leerlingen hadden een toneel voorbereid. Het stelde niet veel voor maar ik zag hen als mijn kindjes die iets hadden ingestudeerd. Zo een beetje als de bonten avond op kamp. Super dus! Op het einde was het weer tijd voor cadeautjes. Papa en Luc werden in een doek gewikkeld. Karine, Marlies en ik kregen ook doeken, kitenge genaamd. Dat brengt mijn totaal al op 5! :-) Ook voor mijn mama hadden ze er 2 gekocht. Echt super lief! We hadden dus samen een heel leuke, gezellige dag! De dag werd afgerond met een hele shoot. Iedereen wilde namelijk met ons op de foto.
Ik besef weer hoe gelukkig ik ben in Getamock. De natuur, de rust en de mensen… ik vind het allemaal super! Dit is een levenservaring dat ik nu al in het diepste van mijn hart koester! Ik ben blij dat ik na deze vakantie terug kan gaan naar ‘mijn dorp’!
OMDAT BEELDEN MEER ZEGGEN DAN WOORDEN…
… volgt hier een kort reisverslag van de afgelopen week. Ik heb nu 2 weken paasvakantie en die breng ik niet door in Getamock. Met papa ben ik een week op safari geweest. Ik zal kort vertellen wat we hebben gezien en gedaan, maar hij zal foto’s op mijn Picasa webalbum posten. Die foto’s spreken voor zich en ik denk dat ze beter zijn dan een hele opsomming van de dieren.
Op maandagochtend zijn we naar Ngorongoro geweest. Dit is een natuurpark niet ver van Karatu. Het is eigenlijk een grote krater. Echt prachtig! Ik denk dat het één van de mooiste uitzichtpunten was dat ik ooit had gezien. Daar hebben we de meeste dieren kunnen zien. We zagen die dag al 4 dieren van de Big 5. Dit zijn de gevaarlijkste dieren, nl. waterbuffel, luipaard, leeuw, neushoorn en olifant. Vooral de leeuwen waren machtig. De leeuwinnen waren echt ontzettend dichtbij de auto! Verder zagen we ook gnoes, zebra’s, flamingo’s, roofvogels, een cheeta, enzovoort. Je zou het een grote dierentuin kunnen noemen. De natuur was er ook prachtig! Die avond sliepen we in een zalige lodge. Ik nam voor de eerste keer een bad in Tanzania en genoot van een heerlijk buffet ’s avonds en ’s morgens. De hele lodge was gemaakt uit ramen waardoor je overal een geweldig uitzicht op de krater had. Ik ben dan ook wakker geworden in mijn heerlijk zacht bed met dit uitzicht. GE-WELDIG!
Met een goed gevulde maag trokken we dan naar Serengeti, een ander natuurpark. Hier zagen we minder dieren maar de Big 5 was nu compleet. We zagen namelijk 2 luipaarden. Ook die dag was de weg enorm hobbelig en sprongen we dus soms een half metertje van onze stoel. We hebben goed kunnen lachen. Ik vond het echt kei leuk! Ook hier was de natuur zeer mooi en het hotel pure luxe. Ik nam zelf een duik in het zwembad. Een ober vertelde aan papa ook heel leutig dat er een python van een arm dik rond het zwembad leefde/woonde! Alléja, tof om te weten zekerst?!
Op woensdag deden we nog een morning drive door Serengeti om dan naar Olduvai Gorge te gaan. Tussendoor zagen we heel veel giraffen en een berg stuifzand. Dit is eigenlijk vulkaanas dat steeds na enkele jaren “verhuist”. Door de wind schuift deze berg steeds op. Met stenen stond er aangegeven waar de berg enkele jaren geleden lag. Kijk maar naar de foto’s voor een beter beeld. Het is niet zo simpel om uit te leggen. :-) Olduvai Gorge dan is een kloof waar de geologen en archeologen van houden. Hier ontdekten namelijk het echtpaar Leakey één van de belangrijkste vindplaatsen van de mens. We hadden een prachtig uitzicht op het ravijn en bezochten ook het kleine museum. Het was meteen ook leerrijk! Ik leerde nog eens alles over de evolutie van de mens en de verschillend gekleurde sedimentlagen. Deze lagen tonen de evolutie van dit gebied van wel 2 miljoen jaar! Prachtig! Hierna reden we opnieuw naar Karatu. Daar zouden we een nachtje doorbrengen in de guesthouse. Een lodge is het niet maar toch werd het een gezellige avond. Papa en ik hebben ook kunnen skypen met mama en de 2 zussen.
Al snel werd het donderdag en dat was de dag dat we ook eens konden wandelen. De andere dagen zaten we voornamelijk in onze jeep. We bezochten de bushmen (= mensen die dus echt nog in het wild wonen) en daarna een dorp dat bekent staat voor de ajuinenvelden om af te sluiten met het zicht op een meer. Het werd dan ook een dagje pole pole. Niet veel te zien maar toch vrij leuk. We deden ook nog is een kleurtje op. De avond brachten we door in een B&B in Karatu.
Jammer genoeg was het dan vrijdag, de laatste echte safaridag. Die dag deden we een ander natuurpark, genaamd Tarangire. Onderweg bezochten we kort nog een dorp van de Masaï. Dit viel wat tegen. We kregen plots veel vliegen in de auto en toen we uitstapten begrepen we waarom. Het hele dorp is bezaaid met mest. Ze hebben namelijk 1000 koeien die daar ’s nachts staan. De mensen, voornamelijk de kinderen , waren ook bedekt met vliegen. Eigenlijk waren ze echt vuil. We liepen er kort rond, groetten het hoofd van de stam en een huisje. Veel meer was er niet te zien en de vliegen maakten het bezoekje niet echt aangenaam. We zijn dan maar vertrokken naar het natuurpark om nog wat wilde dieren te spotten. Het werd een mooie dag maar veel dieren hebben we niet gezien. Dat hangt namelijk van seizoen tot seizoen af en in Tarangire hadden we wat pech. Het gras stond ook hoog om bijvoorbeeld leeuwen te kunnen zien. We zagen wel ongelofelijk veel olifanten en soms van heel dichtbij. In dit park vind je ook de wereldberoemde Baobabboom. Dit is een boom met een zeer dikke stam die heel oud kan worden. Echt typisch Afrikaans! Er loopt ook een grote rivier door het park maar die staat op sommige plaatsen helemaal droog. Het is namelijk weer een slecht regenseizoen voor de vierde maal op rij. Aangekomen aan de lodge merkten we snel op dat we eindigden in het beste hotel! Er was een groot zwembad met veel ligbedden, fonteinen binnen in het hotel, een salonnetje in onze kamer, een super grote douche, een gratis cocktailparty om daarna te genieten van een barbecue ter ere van Pasen/Goede Vrijdag en afronden deden we met een overheerlijk dessert (lees: chocolademousse en lekkere taart)! Pure verwennerij!
Zaterdag hebben we niet veel gedaan maar wel veel beleefd. De dag begonnen we rustig met een heerlijk ontbijt met bubbels. Vervolgens genoten we van de rust aan het zwembad om ons op het gemakje klaar te maken voor de rit naar Arusha. We reden met de jeep nog eens door het park om eventueel nog wat dieren te vinden. Tevergeefs maar we hadden even een pretparkgevoel toen we nog eens de rivier overstaken. Het had die nacht namelijk hevig geregend waardoor we door water moesten rijden. Steil bergaf, water klotsend tegen de auto en dan snel weer steil bergop… Walibi dus! :-) Tijdens de lunch begon het jammer genoeg ook hevig te regenen. Verder hadden we ook pech met de auto. Op weg naar Arusha liet de radiator het afweten. Er zat blijkbaar een klein gaatje onderaan waardoor het water wegliep. Allemaal geen probleem, hakuna matata in Tanzania want we zijn er nog vrij vlot geraakt. Weer geschrokken van de drukte van Arusha trokken we naar de laatste B&B. We dropten onze bagage in de kamer en lieten dan wat plekjes zien in de stad. We zijn zelfs helemaal naar Africafé gewandeld om een heerlijke milkshake te drinken. Afsluiten deden we op een eerder bizarre plek. We wisten alleen dat het een Indische BBQ ging worden en dan schrokken we even van de plaats. We zaten aan de rand van een straat (lees: weg met veel putten zonder asfalt in een achterbuurt) met ons bordje groentjes en wat vlees. Slecht was het niet en we zijn allemaal weer een ervaring rijker! In de kamer was het dan wachten, wachten en nog eens wachten. Papa moest namelijk om half 3 ’s nachts vertrekken naar de luchthaven. Slapen had dus niet zoveel zin!
Ik moet zeggen dat ik enorm heb genoten van deze week! Ik heb prachtige dingen gedaan en gezien, dit alles in het gezelschap van mijn papa. Dat de mama van Marlies er plots ook was vond ik niet erg. Ik begrijp dat mama niet kon komen en neem haar zeker niets kwalijk. Ik zal haar in juni gewoon een extra knuffel geven! :-) Soms stak er echter een ander gevoel de kop op. Als ik dacht aan Getamock voelde ik me soms schuldig door nu zo in enorme luxe te verblijven. Ik genoot er echt van maar in het arme Getamock ben ik minstens even gelukkig!
Nu vertrek ik naar Tanga voor een weekje strandvakantie! De volgende keer zal het dus weer een reisverslagje worden! :-) Vergeet zeker niet naar de foto’s te gaan kijken! X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten