Habari? Nzuri sana!! (Hoe gaat het met jou? Met mij gaat alles heel goed!)

Vorig weekend was super! Met de daladala zaterdagochtend aangekomen, vonden we vrijwel meteen een vol busje naar Arusha. We dachten dat het onze ‘lucky day’ was! Ons geluk in het busje was echter van korte duur. De jonge vrouw naast Marlies voelde haar niet goed en dat resulteerde in een zakje kots. De geur was allesbehalve aangenaam maar ik was al blij dat ze het deed zonder geluid te maken. Echt gek, ze was muisstil! :-) Aangekomen in Arusha was het een blij weerzien met Jorien, Ellen en Elena. Ellen kreeg meteen 3 kussen voor jaar 22ste verjaardag en daarna gingen we opnieuw op zoek naar het Africafé. Joke had dit restaurant aanbevolen en onze buik smachtte naar eten. Onderweg nog geld gewisseld om daarna enorm aangenaam verrast te zijn met het Africafé. Het was enorm Westers. Ze hadden er veel lekker eten en zelfs een kassa met touch screen! Wanneer we er rondkeken zagen we ook enorm veel blanke mensen! Ik voelde me meer in Europa en genoot dan ook van een cheeseburger met frietjes. Eindelijk nog eens kaas en frietjes die in de buurt komen van de kwaliteit in België. Ik kon ze zelfs eten met echte ketchup van Heinz. Caro, jij zal nu wel super blij zijn voor mij?! ;) Dit wordt een plek die we in juni nog zullen opzoeken om ons laatste geld uit te geven! Met een heerlijke gevulde maag wandelden we naar het backpackershotel om in gerief te droppen. Ook deze keer was ik verbaasd door de luxe. Zachte bedden, over elektriciteit, veel lavabo’s en nog veel meer Westerse dingen. Ik denk dat ik in de lodges volgende week gewoonweg zal flauwvallen. Jorien & co schrokken van onze verbazing. Voor hen is dit immers dagelijkse kost. Na 2 maanden kon ik eindelijk mijn familie nog eens zien. Er is in Arusha namelijk een internetcafé waar je een webcam en headset kan lenen. Ik zag mijn living, papa en Caro nog eens een keertje. Echt super! Wat een uitvinding.. Ik sprak ook met hen af om de volgende dag terug te komen om mama en Jan nog eens te zien. Na dit heerlijk moment was het weer tijd voor shoprite, de enorm grote supermarkt. We kochten er witte wijn en chips als aperitief voor de verjaardag van Ellen. Marlies en ik kochten ook lekkere dingen om mee te nemen naar Getamock. Niet te veel want onze papa’s zijn hier binnenkort met koekjes uit België! Terug in het hotelletje genoten we van de aperitief op onze kamer. We kregen ook het gezelschap van Rosie, een Deens meisje dat al enkele jaren in Tanzania heeft gewoond. Voor het avondeten trokken we naar het terras van Empire. Ik koos er meteen een goede pizza en dronk er een frisse Kilimanjaro (pintje) bij. We werden ondergedompeld in de cultuur van reggae. Overal waar je keek zag je mannen met dreadlocks en T-shirts met Bob Marley op. Binnen speelde er ook aan reggaebandje dat zichzelf ‘Warriors of the East’ noemden. We genoten binnen even van hun muziek en danstalent. Ik zal in België de filmpjes tonen! Wie niet kan wachten kan het bandje zoeken op myspace. Volgens hun spandoek zouden ze namelijk een site hebben. De rest van de avond spendeerde we in Masaai Camp, een soort van discotheek in een tuin. Ze speelde enorm veel Westerse muziek en zowat de helft van de mensen waren blank. Het ligt ook ver buiten Arusha dus we vreesden eerst dat de taxichauffeur andere plannen had met ons. Onze vrees was echter ongegrond dus we hebben met een gerust hart kunnen feesten. De kerels daar waren duidelijk op zoek naar rijke, blanke meisjes. Na een tijd begon met dat wel te irriteren. Achja, niets aan te doen en er is ook helemaal niets gebeurd. Van slapen kwam dus niet veel in huis en dat hebben we geweten!

De volgende ochtend stond ik eerder op met kleine oogjes maar de super zalige douche (een veel betere douche dan in Karatu) en de gedachte dat ik weer kon skypen, maakten me snel goed wakker. Na de douche heb ik ook even gepraat met 2 Vlaamse meisjes die ook voor hun stage in Tanzania zaten. Echt fijn om zo nog eens te kunnen babbelen zonder naar de juiste woorden te zoeken! :-) Het ontbijt vond plaats op hun prachtig dakterras en daarna was het dus tijd voor skype. Mama was blij om me eindelijk nog een te zien en voor Jan gold hetzelfde. Hij had echter zelf geen webcam dus voor mij is het nog wachten op een andere keer. Hierna was het jammer genoeg tijd om weer te beginnen aan onze lange reis naar Getamock. We zaten enorm krap in het busje naar Karatu en we waren ook te laat voor de daladala naar Getamock. Na wat te onderhandelen namen we opnieuw de daladala naar Endallah die ons daarna naar Getamock zou brengen. We betaalden dus weer veel geld maar deze keer begaf de auto het niet halfweg. Gelukkig! Doodmoe kropen we snel in bed.

Maandagochtend was ‘nen hele zure’ omdat het een heel vermoeiend weekend was. Het was echter weer tijd om les te geven dus om half 8 was ik weer present op school. Het werd een vrij gewone lesdag die weer mooi werd afgesloten met de schoolcompetitie. Ik denk echter niet dat ik er die dag zo fris en goed uitzag, dus ook op maandag kroop ik meteen na het avondeten (21u ofzo) in mijn bedje.

Dinsdag werd ik gewekt door de heerlijke zon dus mijn dag kon niet stuk. Het is ook mijn vrije lesdag dus ik genoot 100% van de zon met een boek en een spelletje backgammon. Die dag was echter de laatste dag van de schoolcompetitie. Het was super spannend want het was tijd voor de voetbalwedstrijd van het jaar: form 3 tegen form 4. Ze waren zich al dagenlang aan het voorbereiden en de spanning was te snijden. Ik werd verscheurd door een dubbel gevoel want ik geef les in beide klassen. Het was echt fijn om te zien dat iedereen kwam supporteren. Form 3 won uiteindelijk met 3-1. Ze waren echter super blij! De Afrikaanse vrolijkheid werd me weer snel duidelijk door al hun gefluit, geroep, geloop en gezang. Ik vond het geweldig! Ik ben het dan ook uitvoerig gaan feliciteren. Form 4 gooide echter wat roet in het eten. Ze waren enorm kwaad en probeerden zelfs te vechten. Ik vond dat echt even een domper op de feestvreugde. Die avond zijn we zelf gewoon vrolijk weer een pintje gaan drinken met Dawite, Tesha, Issa, Stephen, Emmanuel en Christopher. Ook deze keer mocht er enkel Engels worden gesproken. Stephen was ons op het einde van de avond al 3 rondjes schuldig. Zelf deed ik ook weer een stomme stoot. We waren bezig over voetbal en ik zei dat ik luid ‘Safi safi’ (=super goed) zou roepen. Ja lap, ik gebruikte Kiswahili dus kon volgende keer een pintje betalen. Ik vluchtte echter naar huis voor het avondeten en maakte de volgende dag een deal met Stephen. We zouden elkaar misstappen vergeten! Goede deal, al zeg ik het zelf.

Woensdag 6 april (gelukkige 11e verjaardag voor mijn neefje trouwens!) was de zon weer goed present en gaf ik veel les. Form 4 zei me op het einde dat ze gingen supporteren voor de leerkrachten. De winnaars van de vorige dag, form 3 dus, zou vandaag spelen tegen de leerkrachten. De wedstrijd begon laat want er zijn te weinig mannelijke leerkrachten om een voetbalploeg te vormen. Er deden dan ook verschillende leerlingen uit form 4 mee met ons. De wedstrijd was enorm grappig en ik dacht dat we gingen verliezen met zeker 20-0. Als bij wonder werd het 3-3! We vonden het super grappig en vooral heel onverwachts! Ik vond het een mooi einde voor de schoolcompetitie maar dat was buiten form 3 gerekend. Deze keer waren het zij die zeer kwaad waren. Hopla, weer andere gasten die op zoek waren naar een gevecht. De leerkrachten konden echter de gemoederen bedaren en zo werd de schoolcompetitie afgesloten met een toespraak van Emmanual. De prijsuitreiking was gepland voor vrijdag.

De volgende dag was het namelijk vrijaf. Daarom gingen we eens een keertje met mama Walter naar Karatu. Onze eerste stop was de naaister. We wilden namelijk een Tanzaniaanse outfit hebben. We keken rond in de winkel voor een kitenge (de stof) en ik merkte meteen dat ik nooit kon kiezen. Om de beslissing wat uit te stellen gingen we eerst voor een kleine lunch naar ‘Paradise garden’. Terug onderweg naar de naaister deden we alle mogelijke winkeltjes om ook daar elke kitenge te bekijken. Uiteindelijk kozen we er elk één bij de naaister zelf. Vlak voordat ze mijn maten gingen nemen voor de pande nane (= een rok gemaakt uit 8 stukken) en een soort van topje, besliste ik om van kitenge te veranderen. Ik vond hem namelijk te ‘safe’. Ik gooide het over een helemaal andere boeg en nam een kitenge met andere kleuren en een veel opvallendere print. Echt Afrikaans dus! Nu zit ik vol spanning te wachten op mijn outfit! :-D We namen vervolgens een busje naar de grote markt. Elke zevende dag van de maand is er namelijk een heel grote markt in Karatu. Er waren echt onvoorspelbaar veel mensen op de markt. Ik had meteen spijt dat ik mijn fototoestel niet bij me had! De markt bevond zich op een zeer groot grasplein en je kon er echt alles kopen. Het ging van souvenirs naar schoenen om dan weer over te gaan naar dieren en eten, enzovoort. Ik vond het echt super leuk! We gingen ook naar één van de vele tentjes (= een zeil gespannen over stokken) om daar een cola te drinken. Onze verkoopster was een vrouw met een baard! Ja, hier zie je echt alles! Marlies besefte ook dat de volgende markt, 7 mei, op een zaterdag valt dus dan komen we zeker terug met fototoestel. We deden nog snel wat inkopen om vervolgens in een enorm volle daladala te stappen. We mochten zelfs deze keer in de laadbak zitten! Niet echt ‘hip hoi’ want die zat eigenlijk al vol met een bak bier en dergelijke. Onze vrienden Tesha, vandaag in een chique kostuum en Exaudi zaten ook in de auto. Onderweg kwamen we echter in de problemen. De chauffeur dan een andere “weg” door een veld en we kwamen vast te zitten in de modder. De mannen moesten uitstappen om te duwen en stokken te leggen op de grond. Nadat er ook enkele vrouwen waren uitgestapt om het gewicht te minderen lukten het de auto om uit de modder te rijden. Arme Exaudi kreeg tijdens deze laatste seconden wat modder over zich waardoor zijn broek alsnog vuil werd! En hopla, we waren weer een avontuurtje met de daladala rijker. Aangekomen in het donker kreeg ik mijn wekelijks telefoontje van Jan. Ik kon zo Marijke (de mama van Jan) min of meer rechtstreeks een gelukkige verjaardag wensen. Maar bij deze nog eens een dikke proficiat! Wachtend op het avondeten viel ik in een diepe slaap. Om half 10 maakte Marlies me wakker omdat het klaar was. Half slapend heb ik dus nog iets gegeten om vrijwel meteen weer in bed te kruipen.

Vrijdagochtend was het weer tijd om 2 uren les te geven in form 4 en daarna heb ik mijn testen opgesteld. Morgen begint namelijk de testenweek, mid-term tests noemen ze het hier. Op vrijdag gingen we ook de prijzen geven aan de winnende teams en wilden we ook enkele spelers in de bloemetjes zetten. Na weer wat over en weer gepraat met de directeur, gingen Emmanuel,de directeur en ik op zoek naar 4 bakken frisdrank in Getamock. Na verschillende winkeltjes hadden we 4 bakken bij elkaar gesprokkeld en bij de laatste winkel kregen we plots geit geserveerd. Weigeren is geen optie dus ik at vrolijk mee een stuk van de nieren en het hart op! Het viel goed mee maar ik vind het maar een rare gedachte om de ingewanden van een geit op te eten! Het is weer een extra overwinning voor mezelf! :-) In de namiddag kwamen de leerlingen van form 3 klagen over het feit dat ze geen frisdrank wilden als prijs. Vorig jaar had de ploeg namelijk een geit gekregen! Ik vond het echt schandalig dat ze kwamen klagen en mengde me dan ook niet in de discussie. De prijzen bleven echter dezelfde en tijdens de uitreiking legden de directeur nog eens uit waarom ze geen geiten konden kopen. Form 3 weigerde echter om hun prijs te komen afhalen. Ik was echt teleurgesteld en heb dat ook gezegd tijdens mijn speech. Zelf weigerde ik om 2 leerlingen van form 3 in de bloemetjes te zetten en de directeur vond het een goed idee om hen de prijs niet te geven. De leerlingen van form 4 waren echter wel blij met hun prijs. Ze vierden feesten in hun lokaal en we werden meteen ook uitgenodigd. We maakten veel plezier met hen en ik leerde hen aan om ‘schol’ te roepen! Al bij al dus een heel fijne prijsuitreiking! ’s Avonds hebben we nog wat gepraat met Exaudi voor onze deur en paste ik de ketting van mama Walter. Ik was namelijk van plan om een soortgelijke te kopen op de markt en wilde even in de spiegel kijken. Ik neem me dus voor om de volgende keer wel degelijk zo’n ketting te kopen!

Gisteren bleven we in Getamock en we startte de dag door een beetje uit te slapen. :-) We hadden ook nog eens veel water dus onze haren kregen met een frisse wasbeurt. Daarna gingen we naar school om de leerlingen te helpen met studeren voor hun testen. Het werd echter een enorme luilekkerdag want er kwam geen enkele leerling met een vraag. Ik vulde mijn dag met het aanvullen van mijn dagboek en veel lezen in het zonnetje. In de namiddag legden we ons dan ook vrolijk neer in het gras. Gezellig genieten van de zon is hier zowat dagelijkse kost!

Ik maak me nu klaar voor de zotte weken die komen. Deze week hebben we het heel druk op school, dan is papa hier en gaan we op safari om vervolgens met ons tweetjes op strandvakantie te gaan. Zalige vooruitzichten waar ik ook alles over zal vertellen op mijn blog! Tot dan! x