HAKUNA MATATA - Over 3 maanden ben ik al terug!

Vorige week zondag was de rit naar huis met de daladala weer een heel avontuur. Het was zo krap dat ik met mijn benen over elkaar moest zitten en als je weet ‘Leo kuna jotto sana’ (= het is zeer warm vandaag) kun je je inbeelden dat dit vrij ongemakkelijk en oncomfortabel was. Ach, het was weer een leuk weekend dat voorbij is gevlogen en een leuke thuiskomst in Getamock.

Op maandag heb ik lesgegeven in Form 3, maar dat blijft toch nog altijd een beetje moeilijk. Het Engels komt er niet altijd even vlot uit en de leerlingen reageren nauwelijks tot zelfs niet. Ik had vorige week ook de resultaten van hun examens gezien en deze waren uitermate slecht, omdat ik hier ben om hen te helpen, wou ik ook het probleem kennen, dus deed ik het volgende: ik had hen de taak gegeven om in hun werkschrift de volgende zin te vervolledigen “I had a bad/good result on my exam of bioligy, because…”. Nadat ik de 63 (!) werkschriften had gelezen, kreeg ik een boost om goed te gaan lesgeven! De antwoorden waren namelijk vrij negatief tot zelfs dramatisch. Ik dacht dat het enkel een taalprobleem is/was, maar nu besef ik dat ze gewoon een slechte leerkracht hadden. Ze vertelden me dat ze gewoon hele hoofdstukken niet hadden gezien en zelf heb ik ook gezien dat er grote fouten in het opgestelde examen stonden. Ik beloofde hen dat ik een betere leerkracht zal proberen te zijn en hiervoor mijn uiterste best zal doen. Dit is ook iets dat ik voor mezelf af en toe moet herhalen, zodat ik echt weet dat het wel degelijk nuttig is om hier te zijn. Nadien hebben Marlies en ik samen met Christopher (een leerling uit Form 3) Rummikub gespeeld. Van De Vens, ik moest echt ontzettend hard aan jullie denken toen! Spreken we anders nu af om deze zomer vaker een spelletje te spelen op jullie terras en vooral weer veel ijs te eten?

Op dinsdag moeten Marlies en ik allebei geen les geven, dus proberen we eens iets anders te doen dan lessen voor te bereiden en aan een bureau te zitten. We hadden vandaag afgesproken met Tesha, die leerkracht is in de lagere school. Toen we aankwamen in de lagere school van Getamock vertelden ze ons dat Tesha in een andere lagere school werkt, iets verderop. We hadden wel zin in een kleine wandeling, dus een zekere Jimmy begeleidde ons naar de andere lagere school. We merkten al snel dat ‘iets verderop’ voor hen enkele kilometers is, met een tocht van 6km tot gevolg. Het was wel een fijn bezoekje, maar niet om verder over uit te wijden. Jammer genoeg had ik die ochtend geen zonnecrème opgedaan met het idee meestal binnen te zitten en zoals jullie wel kunnen raden, loop ik er nu bij als een kreeft. Zelfs vandaag nog zijn er nog enkele plekken knalrood. Toen ik me die avond ging klaarmaken om naar bed te gaan, zag ik iets roodbruin drijven in onze waterton. Ik ging wat dichter om te kijken en dacht dat het een dikke rat was, dus ik ben meteen Marlies, de chairman en Mama Walter gaan halen en met wat meer licht zagen we dat het een vleermuis was. Het arme beest probeerde er uit te komen, maar iedereen weet wel dat een vleermuis geen waterrat is. Mama Walter was wel super blij dat het arme dier in het water gesukkeld was, want ze vormen hier namelijk een plaag. Ze stak het arme dier in een pot en ik denk niet dat het de ochtend heeft gehaald, maar ach, Mama Walter was gelukkig en dan zijn wij ook gelukkig. Met dit fijn dagje is het ondertussen al maart geworden.

Op woensdag had ik met Marlies een groepsdiscussie gepland in kleine groepjes met Form 4 buiten op de grond in een kringetje (op een dekentje) om te praten over het onderwijs en hun situatie. We hadden stellingen op papieren genoteerd en groene en oranje kaartjes gemaakt. We hoopten op deze manier wat meer informatie te krijgen en vooral het (zelf)vertrouwen van de leerlingen te verhogen. Het is echter niet zo spectaculair uitgedraaid. De leerlingen kunnen echt niet goed genoeg Engels om een discussie/gesprek te houden of zijn gewoon te verlegen. Desondanks dat het een dompertje was, hebben we hen goed op het hart gedrukt om altijd te proberen, dat we altijd klaarstaan om te helpen en dat het ook voor ons nieuw is om voortdurend Engels te praten. Na het laatste groepje kwamen er al meteen twee meisjes naar mij met vragen over biologie, dit vond ik echt superfijn, maar de vragen waren niet altijd even gemakkelijk. Omdat ik tijdens de groepsdiscussies had gemerkt hoe gezellig het daar was, ben ik daar na school terug gaan liggen met een boek. Heerlijk genieten dus! Na deze schooldag gingen we een pintje drinken met de mannen van Getamock. Het deed deugd om zo even te ontspannen en ook later op de avond had ik een mooi vooruitzicht. Die avond kreeg ik namelijk een telefoontje van thuis. Toen Marlies en ik in bed nog even napraatten over de dag had ze nog een leuk nieuwtje. Excaudi had haar verteld dat we na één maand geen toeristen meer zijn, maar echt beschouwd worden als inwoners van Getamock. Als dat geen mooi compliment is!

Over donderdag heb ik niet zoveel te zeggen, omdat we dan hetzelfde met Form 3 gedaan hebben en dat was eigenlijk nog erger, omdat ze nog minder Engels kunnen en nog meer verlegen waren. Ik ben echt blij dat ik kan lesgeven in Form 4, omdat dat een kleinere klasgroep is (lees: 40-tal leerlingen). We zullen wel zien hoe het uitdraait in het derde jaar. Na deze zware schooldag had ik gelukkig een lichtpuntje om naar uit te kijken, vandaag was het namelijk Jan zijn beurt om te bellen. Al snel was er een halfuurtje voorbij en was ik gelukkig om zijn stem nog eens te horen. Hij heeft eigenlijk mijn dag goed gemaakt.

Vrijdag heb ik eens echt lesgegeven in Form 4 en heb me enkele keren belachelijk gemaakt. Mijn krijtje brak voortdurend af, mijn papieren zijn uit het raam gewaaid en ik moest een leerling vragen om de kapotte deur te openen voor mij. Achja, zo krijg je wat sfeer in de klas. De leerlingen vonden het leuk en ik had een fijne les achter de rug. Hierdoor merk ik echt dat ik supergraag leerkracht ben! Daarna was het jammer genoeg tijd om al deze ervaringen in een reflectieverslag te gieten, maar ik ben altijd enorm opgelucht als dat ook weer van de baan is. Na de lunch (lees: weeral rijst met rode bonen) bezochten we met Mama Walter het dispensarium. Het eerste gebouw zag er meteen heel bouwvallig uit en konden we ‘genieten’ van de ‘heerlijke’ urinegeur van vleermuizen. De urine tast het plafond aan, waardoor er scheuren in komen en door zo’n grote scheur in het plafond zagen we zeker een 30-tal vleermuizen. Ik begrijp nu dus echt dat ze hier een plaag vormen. Mijn neus was opgelucht toen we naar het tweede gebouw wandelden, omdat het daar iets of wat beter rook. Het gebouw zag er echter niet veel beter uit. Al een geluk beseft ook Mama Walter dit en zei ze ons dat als het echt nodig zou zijn, ze een auto van het ziekenhuis uit Endamarariek laat komen. Toen de chairman en zijn zoon Edwin terug aankwamen in Getamock, ging ik met Marlies meteen naar buiten. Ze had me namelijk verteld dat hij er echt knap en sjiek uit zag. Dat moest ik natuurlijk met mijn eigen ogen gaan aanschouwen. Hij had een zwart kostuum aan en dat was voor Mama Walter de ideale gelegenheid om gezinsfoto’s te nemen (samen met ons). Ik vond het wel schattig, dus deed vrolijk mee. Die avond hebben we ook met hen het spelletje ‘Mens-erger-je-niet’ gespeeld, terwijl we eigenlijk gewoon in bed wilden kruipen, maar we deden enthousiast mee omdat Mama Walter ons ging missen omdat we dit weekend in Karatu zitten. Het werd uiteindelijk nog heel leuk en grappig, want moeder en zoon vonden het hilarisch om elkaar steeds weer ‘in het zak te zetten’.

Marlies en ik proberen ook in maart wilde plannen te maken zodat deze maand weer voorbijvliegt, daarom trekken we volgend weekend naar Arusha. Daar hebben ze namelijk een goede pizzeria en we dromen over niets anders dan pizza! Tesha zou ons normaal gezien vergezellen en in Arusha zelf kunnen we Joke en/of Jorien ontmoeten. Ik hoop echt dat we tot daar geraken en ik kan genieten van mijn heerlijk lievelingseten!

Ik geniet hier nog altijd tegen de sterren op, maar af en toe zit ik toch wat af te tellen. Afronden doe ik met geweldig nieuws: vannacht kreeg ik een smsje van mijn papa om te zeggen dat hij mij met Luc (de papa van Marlies) in april een week komt bezoeken. Ik zal dus samen met hem de grote safari beleven. Ik vind het echt super dat hij komt en tel dus nog meer af tot 15 april.

Doe het allemaal nog goed in België en tot de volgende! X